Noμάρχης Σάμου προς τον Δήμαρχο :να τοποθετηθεί η εξέδρα των επισήμων απέναντι από το ΞΕΝΙΑ μέχρι να δοθεί η πρέπουσα λύση. «Το Ξενία και οι εορταστικές εκδηλώσεις» Κύριε Δήμαρχε Εκτιμώ ότι ένα μέτρο πίεσης για λήψη Κεντρικής απόφασης αξιοποίησης του ΞΕΝΙΑ είναι, εκτός των άλλων και η τοποθέτηση της εξέδρας των επισήμων στον αύλειο χώρο του ή ακριβώς απέναντι, κάθε φορά που έχουμε παρέλαση και μέχρι να δοθεί η πρέπουσα λύση. Με αυτό τον τρόπο αναδεικνύεται το πρόβλημα τόσο στους πολίτες της Σάμου όσο και κυρίως στους αξιωματούχους που συνήθως έρχονται το πρωί για να συνεορτάσουν και αποχωρούν το μεσημέρι της ίδιας μέρας, χωρίς να δουν ή να κουβεντιάσουν τίποτε. Ιδιαίτερα στη γιορτή της Ένωσης της Σάμου με την Ελλάδα στο χώρο του ΞΕΝΙΑ ακουμπάει όλη η νεότερη Ιστορία μας: Μπροστά ο Σοφούλης που απελευθέρωσε το νησί, στη μέση το ηγεμονικό μέγαρο, στη θέση του ΞΕΝΙΑ, αριστερά το στενό δρομάκι απ΄όπου ο Μπαρέτης εκτέλεσε το μισητό ηγεμόνα Κοπάση και η απέριττη προτομή του στο πεζοδρόμιο και πίσω ο ηγεμονικός κήπος, η Βουλή των Σαμίων και ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνα όπου έγινε η τελετή της Ένωσης. Η υπόθεση του ΞΕΝΙΑ έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Περιμένουμε τις απόψεις σας. Με εκτίμηση Εμμανουήλ Ν. Κάρλας Νομάρχης Αναρτήθηκε από aegaio.blogspot.com/ στις 10:16 πμ2 σχόλιαΣύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
<<Να μην λείψει κανείς>>αυτό μόνο μπορώ να πω και να συστήσω γιαυτή την εκδήλωση. Είναι γνωστό σε όλους και σαν διαπίστωση και σαν αίσθηση, ότι το θέμα <<Ψυχική υγεία>> παραμένει ένα ταμπού, με διάφορες λανθασμένες αντιλήψεις και φόβους, που κρατάνε μακριά από το πρόβλημα πολλούς ανθρώπους, ενώ σαν πρόβλημα είναι πολύ κοντά στον καθένα μας. Γιαυτό, τέτοιες εκδηλώσεις και πρωτοβουλίες ενημέρωσης πρέπει να τις τιμάμε για να μαθαίνουμε και να παραδειγματιζόμαστε, από την κοινωνική προσφορά αυτών των ανθρώπων.ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30 ΟΚΤΩΒΡΗ 8. 30 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΗ ΛΕΣΧΗ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΩΝ.
<<Ο Θεός στ΄ αμπέλια κι εμείς στα βαρέλια>>,ήταν το σύνθημα που εκστόμισε ο παραγωγός Βαγγέλης Πόθος, παίρνοντας τον Γ΄έπαινο, κι ήταν αντιπροσωπευτικό της όλης εκδήλωσης, αφού για πρώτη φορά παρουσιάστηκαν δείγματα της προσωπικής δουλιάς 20 και πλέον παραγωγών κρασιού του χωριού των Μυτιληνιών. Η εκδήλωση διοργανώθηκε από τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο Μυτιληνιών, με την παρουσία και Μυτιληνιών από τη Βρίσα της Λέσβου.
{Ο Μυτιληνιός από τη Βρίσα πίνει(;)με το κοκοράκι}
Το τραπέζι είχε απ΄ όλα τα καλά και παραδοσιακά, που ετοίμασαν οι γυναίκες του συλλόγου, όλα σπιτικά, όλα νόστιμα, κρασί άφθονο και την γευσιγνωσία και βαθμολόγηση των υπερτριάντα φιαλών ώστε να αναδειχθεί η νικηφόρα τριάδα ανέλαβαν δύο κυρίες. Η κα Κλουβάτου, σπουδασμένη γευσιγνώστης και η κα Βιολέτα Τριπόδη, δημοσιογράφος, μάλλον εμπειροτέχνης, που δοκίμασαν και κατέληξαν σε 4 επαίνους(η πρώτη θέση μοιράστηκε).
{Η κα Κλουβάτου δοκιμάζει}
Ο Πρόεδρος του Συλλόγου Χρ. Αμουργιανός, ανακοινώνοντας το αποτέλεσμα, υποσχέθηκε βελτίωση την όλης διαδικασίας του χρόνου και την καθιέρωσή της. Ο θεός πάντως φέτος, κατά πως μου είπε ο Βαγγέλης ήταν στ΄ αμπέλια γιατί βγήκαν καλά κρασιά.
Ας είμαστε λοιπόν κι εμείς στα βαρέλια κοντά, απορρίπτοντας φιάλες με αλλότριες ετικέτες.
{Η κα Τριπόδη το μυρίζει όπως ένας καλός γευσιγνώστης}
{Ο Γ΄έπαινος στον Βαγγέλη Πόθο που μας βγήκε πλάγιος σαν ήχος}
{Το τραπέζι με τις "διαγωνιζόμενες" φιάλες}
{Η φιάλη αναζητούσε νονό και ο Γιάννης ψάχνει όνομα}
{Ο Δήμαρχος ρίχνει τις βόλτες του, μετά τη δοκιμή των κρασιών}
{Η κα Τριπόδη, έχει δικαίωμα για χορό μετά την γευσιγνωσία και το ασκεί}
{Ο κ.Πολυκράτης Κωνσταντινίδης σε έναν ομολογουμένως καλό απτάλικο}
Βρήκαν λοιπόν την φάμπρικα της εφαρμογής και στον δημόσιο τομέα του εν λόγω προγράμματος, για την απόκτηση εργασιακής εμπειρίας και την μοριοδότηση για μελλοντικό διορισμό και… πεδίον δόξης λαμπρόν! Γέμισε το δημόσιο ελπίζοντες σε κάποιας μορφής μονιμότητα, γέμισε το δημόσιο εκλιπαρούντες μια θέση μέσω του προγράμματος, θεωρούμενο προθάλαμο διορισμού, stagωσε ο δημόσιος τομέας από ανασφάλιστους(!!!) απασχολήσσιμους, που έκαναν(και κάνουν) τη δουλειά των μονίμων που λείπουν από παντού, αλλά περιέργως πάλι πολλοί είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι (μια ακόμη ελληνική πρωτοτυπία), και το εμπόριο της ελπίδας, έφερνε όλο και περισσότερα κέρδη στον κομματικό κορβανά, δίνοντας εύσημα στους εμπνευστές του. ΄Ετσι το δημόσιο και συγκεκριμένα το υπουργείο Εργασίας, που εκτός των άλλων έχει την ευθύνη του ελέγχου για την τήρηση των συλλογικών συμβάσεων, της ασφάλισης(ή το ΙΚΑ!) και γενικά της προστασίας του εργαζόμενου, έχε γεμίσει από ανασφάλιστους, συρόμενους και φερόμενους απασχολήσσιμους, που δεν τόλμησαν ποτέ να μιλήσουν φοβούμενοι τη μη ανανέωση της σύμβασης και εξ αυτού την απώλεια του μεγάλου προνομίου, και που τώρα, με την αποφασισμένη κατάργηση άρχισαν κι αυτοί εν χορώ να εμφανίζονται στα κανάλια πίσω από τον εκάστοτε ρεπόρτερ και να διεκδικούν τα δικαιώματά τους, που ποτέ δεν απέκτησαν. Το αποκορύφωμα βέβαια της πολιτικής αλητείας και των μεθόδων που θυμίζουν προαγωγούς, ήταν ότι μέσα στο 2009 ανανέωσαν τις συμβάσεις μόνο των «δικών» τους παιδιών, οι λίστες πήραν κι έδωσαν με την υπόσχεση σε βάθος χρόνου της μετατροπής των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου με ασφάλιση κλπ. τουτέστιν τακτικές κινήσεις μάρκετινγκ στο εμπόριο της ελπίδας. Αποτέλεσμα, να γεμίσει το δημόσιο με στρατιές απασχολούμενων (ανέργων στην ουσία) και να προκύπτει τώρα πρόβλημα ακόμη και λειτουργίας υπηρεσιών αν φύγουν με τη λήξη της σύμβασης οι υπάρχοντες. Και φτάσαμε τώρα(αισίως δεν θα τόλεγα) στην ώρα του «ταμείου», που για την αποκατάσταση της νομιμότητας, της ισονομίας και ισοπολιτείας(και δεν θέλω ειρωνείες, το πρόγραμμα αλλού στόχευε κι αλλού πέσανε τα βλήματα), θα γίνει χαμός, χώρια το σημαντικότερο, ότι κάποιες χιλιάδες νέοι άνθρωποι (από το πρωί σε τρία κανάλια, άκουσα τρία διαφορετικά νούμερα, αποκλίνοντα παρασάγγας μεταξύ τους, 11000 το ένα κανάλι, 28000 το άλλο, 100000 το τρίτο, να βγάλω μέσο όρο;) θα καταχωρηθούν ξανά στις λίστες της ανεργίας (ενώ ως τώρα παρότι άνεργοι καταχωρούνταν στους εργαζόμενους) και ένα ακόμη κοινωνικό πρόβλημα θα ζητά επιτακτικά την αντιμετώπισή του. Αυτά γίνονται όταν εκτός από την πολιτική χωρίς σχέδιο, συνυπάρχει και η πολιτική απάτη, που καθόλου δεν διαφέρει από την κοινή απάτη και δεν καταλαβαίνω γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις να μην εφαρμόζεται ο νόμος και να εξαντλείται σε «κλεφτοκοτάδες» και «μπουγαδοκλέφτες». Αυτό που επικρατεί τούτη την εποχή είναι η ελπίδα των πολιτών ότι μπορούν να αλλάξουν πολλά πράγματα και να ξεφύγουμε επιτέλους από πρακτικές, μεθόδους και τεχνάσματα του κακού μας παρελθόντος, που μας πόνεσαν, μας δίχασαν, μας έφτασαν στο σημερινό χάλι. Αυτή η ελπίδα δεν πρέπει να χαθεί, ούτε και να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης ξανά κι ας το προσέξουν καλά οι σημερινοί κυβερνώντες, που τα πρώτα δείγματα γραφής τους κρίνονται ήδη θετικά από μεγάλες πλειοψηφίες πολιτών. Περιθώρια οπισθοδρόμησης δεν υπάρχουν, εκατοστά πίσω μας είναι γκρεμός, στο τσακ σταματήσαμε τα βήματα όπισθεν.
΄Εχει χυθεί πολύ μελάνι τούτο τον καιρό για το θέμα του παλιού ξενοδοχείου, που «κοσμεί» εδώ και δεκαετίες την πόλη μας, και τυγχάνει και πρωτεύουσα του νομού, αλλά διόλου όλο αυτό το χάλι που εμφανίζει, δεν τυγχάνει… τυχαίο! Δεν ξέρω κατά πόσο θα ωφελήσει μια ακόμα γνώμη και άποψη, αλλά αποφάσισα να τη γράψω… κι ας πέσει χάμω.
Αυτό που ποτέ δεν μπόρεσα να εξηγήσω, ίσως γιατί δεν θέλω να καταλάβω και να παραδεχτώ, είναι αυτή η σχέση κεντρικής διοίκησης και τοπικής αυτοδιοίκησης όσο αφορά τα θέματα ιδιοκτησίας διαφόρων κτιρίων, που ακολουθούν χρονοβόρες, δαιδαλώδεις και στις περισσότερες των περιπτώσεων ατελέσφορες διαδικασίες, μην αναφερθώ και σε δικαστικές διαμάχες που υπήρξαν και θύμιζαν τη παροιμία «δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα». Η ιδιοκτησιακή αντίληψη μεταξύ κεντρικής διοίκησης και δήμων ή νομαρχιών, δίνουν την εντύπωση ότι πρόκειται περί ιδιοκτησιών διαφορετικών κρατών, οι παλινωδίες κρατούν χρόνια, οι λύσεις που δίνονται είναι συνήθως μεσοβέζικες και τα αποτελέσματα παρουσιάζουν συνήθως μια εικόνα αντίστοιχη και ανάλογη του… ΞΕΝΙΑ!
Η μοναδική λύση κατά την ταπεινή μου άποψη εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα είναι η ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ του σκελετωμένου κτιρίου, το άνοιγμα του χώρου, η δημιουργία πάρκου και η ανάδειξη του ιστορικού κέντρου της πόλης, που πρέπει να συνοδευτεί από απαγόρευση της κυκλοφορίας και ΣΤΑΘΜΕΥΣΗΣ στον Αγ. Σπυρίδωνα και την πεζοδρόμηση προοδευτικά όλου του ευρύτερου χώρου.
Η ανακίνηση-με πολλές στροφές-του θέματος από τους ενεργούς εραστές αυτής της πόλης και της εκκίνησης νομικών διαδικασιών, δείχνει τη δύναμη των ενεργών πολιτών όταν οργανώνονται και κινητοποιούνται, όπως και την μεγάλη δυνατότητα που παρέχει το διαδίκτυο και ειδικά το FACEBOOK , που κάποιοι έσπευσαν να κατατάξουν με περισσή απλότητα(γιατί τους χαλάει την ξαναζεσταμένη σούπα που σερβίρουν από υπάρξεώς τους) σε χαβαλέ – ασχολία. Εγώ λέω βέβαια ότι χρειάζεται και ο χαβαλές, όπως χρειάζεται κάθε μορφή ελεύθερης έκφρασης του ανθρώπου, μακριά από τις διάφορες «σκουριές» που τον πολιορκούν.
Αυτό που απορρίπτω μετά βδελυγμίας και που είναι και επικίνδυνο είναι η αδιαφορία, το «αγρόν ηγόραζε», ο ωχαδερφισμός και η ιδιώτευση.
<<Η τυραννία του ηγεμόνα σε μια ολιγαρχία δεν είναι τόσο επικίνδυνη για την κοινωνική ευημερία, όσο η απάθεια ενός πολίτη σε μια δημοκρατία.>> Σαρλ ντε Μοντεσκιέ (Γάλλος πολιτικός και φιλόσοφος 18ου αι.)
Αντικείμενο της σημερινής ανάρτησης η πρωτεύουσα πόλη της Σάμου, το ένδοξο παρελθόν της, το γκρίζο παρόν της και το ζοφερό, όπως διαγράφεται, μέλλον της. Αυτή η πόλη, για όσους την κατοικούν αδιαλείπτως τουλάχιστον 30-40 χρόνια, ήταν μία από τις ωραιότερες λιμενουπόλεις του Αιγαίου(τουλάχιστον). Με τα νεοκλασικά της, με τα ιδιόμορφης αισθητικής κτίρια, με την πλακόστρωτη παραλία της, τις όμορφες πλατείες της, το μικρό της λιμάνι, τις παραλίες προς τα ανατολικά της.
Μετά, ήρθε η <<ανάπτυξη>> (την διαχωρίζω από την ανάπτυξη που ήταν αναγκαία για την προσαρμογή της στα νέα δεδομένα, στο νέο της ρόλο, στην οικονομική της στροφή προς τον τουρισμό). Κι αυτή η <<ανάπτυξη>> χωρίς μέτρο, χωρίς αισθητική και κυρίως χωρίς «ηθική», την έφτασε , σιγά και προοδευτικά στη σημερινή οικτρή κατάσταση, στην απαξίωση και την υποβάθμιση. Και αυτή η απωθητική σημερινή εικόνα, μπορεί να οφείλεται στους κατά καιρούς και μεγάλα ή μικρά διαστήματα κυβερνήτες της, αλλά δεν είναι άμοιροι ευθυνών οι πολίτες της, οι δημότες της, κι όχι μόνο για το πού έδιναν την ψήφο τους διαχρονικά. Είναι υπεύθυνοι κι αυτοί, γιατί ανεχόταν και ανέχονται, γιατί συνέπρατταν με διάφορους τρόπους στην προοδευτική υποβάθμισή της, γιατί εκμεταλλευόταν την ανοχή, την ανυπαρξία ή το κλείσιμο του ματιού της τοπικής εξουσίας, την εξαγορά της ψήφου τους, για να ικανοποιήσουν τα μικροσυμφέροντά τους σε βάρος της αισθητικής της. Αυτά τα εγκλήματα δεν γίνονται μονομερώς, θέλουν πολλούς συνεργούς και ακόμα περισσότερους ηθικούς αυτουργούς.
Η πρωτεύουσα πόλη λοιπόν έφτασε-κι αυτό είναι κοινή διαπίστωση, δεν «κομίζω γλαύκας»- στα έσχατα όριά της, στον πυθμένα του βαρελιού και τα περιθώρια ανάκαμψής της είναι ελάχιστα με τις ισχύουσες συνθήκες, με την ισχύουσα κρατική μέριμνα, την τοπική ευαισθησία και το ενδιαφέρον των ανθρώπων της. Από τις παρυφές του Θιού, τη Στήνεια και τον Κουμαριώνα, μέχρι το ανατολικό της όριο, τον Κότσικα, οι εικόνες είναι από αντιαισθητικές έως αποκαρδιωτικές. Από πάνω τη σφίγγει σαν αγχόνη ένας περιμετρικός δρόμος, που αναμενόταν δεκαετίες ολόκληρες για να της δώσει ανάσα και διέξοδο και τελικά την περιορίζει αφάνταστα. Από κάτω ασφυκτιά από τις αναδυόμενες οσμές ενός κόλπου στον οποίο θα έπρεπε να καθρεφτίζεται, αλλά το <<τζάμι>> είναι τόσο θολό που έχει πάψει προ πολλού να αντανακλά.
Η βιτρίνα της, η παραλιακή της γραμμή, είναι κατάμεστη από λαμαρίνες κάθε χρώματος, που αν τις δει κανείς από ψηλά, του θυμίζουν παρκινγκ αεροδρομίου. Οι δρόμοι της θυμίζουν βομβαρδισμένες πόλεις της Μέσης Ανατολής, τα σκουπίδια είναι παντού, ακόμη κι εκεί που δεν πάει ο νους, η ασχήμια των κτιρίων της απωθεί κάθε έχοντα αισθητική αντίληψη άνθρωπο, οι κοντινές της παραλίες δεν έχουν καν πρόσβαση για όποιον θελήσει να τις επισκεφθεί, πλην της κεντρικής, που εκτός από την εγκατάλειψη ετών, εσχάτως έγινε αντικείμενο σκανδαλωδών παρεμβάσεων και αλλοίωσης του χώρου της. Το Καλάμι θυμίζει περιοχή ανασκαφών και χωματουργικών ανακατατάξεων, ενώ ο Κότσικας με το ιστορικό μοναστηράκι, τους κέδρους, την αυλή, και την παραλία του, έχει μετατραπεί σε εργοτάξιο ασχημοσύνης, με τις ευλογίες όλων ανεξαιρέτως των ταγών της πόλης και του τόπου ευρύτερα. Οι κατά καιρούς εξαγγελθείσες πανεπιστημιακές σχολές, παρέμειναν στα χαρτιά ή στις ασημί επιτοίχιες πινακίδες και μόνο το μικρό Γκουαντάναμο εξαγγέλθηκε και υλοποιήθηκε τάχιστα.
Η μοίρα που επιφυλάσσεται γιαυτή τη πόλη είναι άραγε αυτή του κέντρου διαλογής των αθλίων της ανατολής και της μαύρης ηπείρου, στο μακρύ ταξίδι τους προς τα μεγάλα <<στρατόπεδα εργασίας>> της δύσης; Και βέβαια μέσα σε όλα τα άλλα, θα πρέπει να προσθέσουμε και τις ελλιπείς συγκοινωνίες, που αφορούν όλο το νησί, αναλογώντας κατά το μερίδιό της και σαυτή τη πόλη. Σε τι να ελπίζει όποιος γεννήθηκε, μεγάλωσε, έζησε και βιώνει αυτή την κατάσταση άραγε; Δεν είναι φυσικό να νοσταλγεί το μέλλον, αναπολώντας το παρελθόν; Τι προοπτικές δίνουν σήμερα οι κρατούντες για αναστροφή αυτού του αρνητικού κλίματος, αυτής της αρνητικής ενέργειας που έχει κάτσει πάνω απ΄ τη πόλη σαν βαρομετρικό και δεν λέει να διαλυθεί; Ποιος ή ποιοι μπορούν να εγγυηθούν μια καλύτερη πορεία απ΄ αυτή που σήμερα τραβά αυτή η πόλη και την οδηγεί στην πλήρη απόρριψη; Ο συνδυασμός της διάνοιξης του περιμετρικού δρόμου, της κατασκευής του βιολογικού καθαρισμού, της μεταφοράς του λιμανιού απέναντι και της διαμόρφωσης νέων συνθηκών λειτουργίας της πόλης, σαν όνειρο σε ποια χρονική προοπτική θα πρέπει να το τοποθετήσουμε; Μήπως στην άλλη ζωή, παρέα με τους μωαμεθανούς (που όσο πάνε και αυξάνονται) και τα πιλάφια της; Διαβάζω κατά καιρούς στα μπλόγκ και στον τοπικό τύπο για πρωτοβουλίες που πρέπει να αναληφθούν για την σωτηρία αυτής της πόλης, από ανθρώπους καθ΄ όλα ευαίσθητους και με ανεπτυγμένη την τοπικιστική συνείδηση, αλλά-δυστυχώς- βλέπω να ανακατώνονται και διάφοροι αριβίστες, άνθρωποι που έχουν την μικρή ή την μεγάλη ευθύνη τους για πολλά στραβά της πόλης, που εισχωρούν σαν τους λύκους στην αναμπουμπούλα, εκμεταλλευόμενοι τα αισθήματα των πολλών και πλασάρονται για μελλοντικοί σωτήρες. Κι αυτό είναι το πλέον αποκαρδιωτικό και ανησυχητικό για το μέλλον. Αυτό που μας μένει είναι να νοσταλγούμε το μέλλον, με το νου μας στο παρελθόν και τις εικόνες που χάθηκαν για πάντα και που ευτυχώς διασώζονται για να θυμίζουν και να παραδειγματίζουν.
Αυτές οι εκλογές δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, αλλά από την έκβασή τους, προέκυψε μια μάχη γενεών, κάτι σαν φυσική εξέλιξη, χώρια από το <<φύγε συ-έλα συ>> του αείμνηστου Βλάση, το οποίο βέβαια είναι και διαχρονικό και φυσιολογικό… Αμέσως μετά τις εκλογές μας προέκυψαν ένα σωρό νεαροί και νεαρές(κυρίως τέτοιες-σκίτσο Χαντζόπουλου), για την κατάληψη των διαφόρων πόστων στα υπουργεία από τους κερδισμένους, ενώ παράλληλα από τους χαμένους άρχισαν οι αποστρατείες, κάτι σαν φθινοπωρινή φυλλορροή… στρώμα οι παλαιοί της αποχωρούσας παράταξης, οι οποίοι προφανώς μετά την ήττα, έκατσαν και τα μέτρησαν(τα πράγματα και τα χρόνια, κυρίως αυτά)και είδαν ότι αργεί η επάνοδος, δεν τους βγαίνουν, όχι τα κουκιά αλλά ούτε τα ρεβύθια κι αποφάσισαν να κάνουν την ηρωϊκή πλην πένθιμη έξοδο…
…από την άλλη λοιπόν μας προέκυψαν όλα τα μικρά… και κάποιοι μεγάλοι βέβαια, γνώριμοι, εξαιρετέοι και μη, μη πω ονόματα και παρεξηγηθεί κανείς… εύσωμος… κι αντί τα κανάλια να επικεντρώσουν την προσοχή των καμερών τους επί της μπάκας του Παγκάλου π.χ. , τους κακοφάνηκε(από ζήλια, είμαι σίγουρος)το πασουμάκι και το λευκό τζιν της νέας(και ηλικιακώς) υπουργού περιβάλλοντος Τίνας Μπιρμπίλη, που εμφανίστηκε με <<αντισυμβατική>> εμφάνιση και καλά(ήταν υπερσυμβατική η Μαριλίζα, περίσσευε κι αυτηνής και άλλων η συμβατικότητα)… μα νέα υπουργός και περιβάλλοντος είναι ρε παιδιά, με τι θέλατε να εμφανιστεί με μπούργκα; Υπουργός πήγε να ορκιστεί όχι να καρεί μοναχή η γυναίκα… Και να πεις ότι δεν είχαν να ασχοληθούν; Είχαν αλλά το παίξανε υπεράνω…
…π.χ. υφυπουργός Πολιτισμού η ΄Αντζελα(όχι η Δημητρίου βρε), Γκερέκου-Βοσκοπούλου… αλήθεια θα πάρει τον αθλητισμό αυτή; Για να ξέρουμε να ειδοποιήσουμε τον Γεωργίου και τον Μητσικώστα να ετοιμάσουν ατάκες… Τι με πείραξε; Να σας πω την αμαρτία μου; Υπήρχαν τόσοι και τόσες, με πολιτική συγκρότηση, με πολιτική αντίληψη, με <<προυπηρεσία>> στα κοινά, είναι δυνατόν να γίνεται κανείς υφυπουργός λόγω εδαφικών ισορροπιών, ή επειδή έχει ωραία μάτια;… Πολλές λοιπόν οι γυναίκες της κυβέρνησης- ο Γιώργος κι οι γυναίκες του- κι ας ελπίσουμε ότι δεν θα πάθει όσα κι ο Κ. Βουτσάς, στο γνωστό <<20>>…
Στην άλλη μεριά τώρα της επικαιρότητας, την σκούρα, την καλυπτόμενη υπό βαριάς πλερέζας, πάνε για εκλογή νέου αρχηγού(τι να γίνει, έτσι είν΄ αυτά τα πράματα, ο λαός τόχει αποδώσει άπαξ δια παντός: <<εκεί που είσαι ήμουνα κι εδώ που είμαι θάρθεις>>…), και όλα θα ήταν σε φυσική ροή, τουτέστιν Ντόρα, Αβραμό και Σαμαράς, αν δεν προέκυπτε σαν άτι, σηκώνοντας τηλεοπτικό κουρνιαχτό η υποψηφιότητα Ψωμιάδη… κι όχι ότι αμφισβητώ το δικαίωμα του ανθρώπου να διεκδικήσει την αρχηγία του κόμματός του-αν και δεν πιστεύω ότι είναι αυτή η πρόθεσή του-, αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να προκύψουν κι άλλες τέτοιες-εν περιθωρίω- υποψηφιότητες και να μην ξέρουν οι εκλέκτορες ποιος αστειεύεται και ποιος σοβαρολογεί… Βέβαια ακούγονται κι άλλα ονόματα, είτε ως εγγύηση της πολυπόθητης και κλονισμένης ενότητας, είτε ως προτάσεις για την επίσης απαιτούμενη ανανέωση, αλλά ας περιμένουμε και θα δούμε…
Νομίζω όμως ότι η είδηση της εβδομάδας, πέρα από τα μετεκλογικά, είναι αυτή η κωμικομακάβρια περίπτωση στη Κύπρο, που ο κηδευόμενος τελικά ήταν σπίτι του και μάλιστα έτρωγε και μακαρονάδα… αντί να τη φάνε οι τεθλιμμένοι συγγενείς μετά την εξόδιο ακολουθία τη μακαρονάδα να στανιάρουν από τη στεναχώρια, την έτρωγε του καλού καιρού αυτός, την ώρα των γοερών κλαμμάτων… ΄Ετσι είν΄ η ζωή και πώς να την αλλάξεις, φίλε νεοδημοκράτη, άλλοι κλαίνε κι άλλοι γελάνε δηλαδή, πώς να την αλλάξεις με μολύβι και χαρτί, αφού άλλα χαρτιά έπεσαν στη κάλπη και άλλοι, φίλε Πασοκτζή, σταυρώθηκαν δια της μολυβδίδος…
Αυτά ως συμπέρασμα αναγνώστη μου και μην ξεχνάς:
Και μετεκλογικά, κάθε Κυριακή μεσημέρι 12.00-14.00 την εκπομπή ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΑΝΟΙΧΤΑμε τον υποφαινόμενο στονΑΡΜΟΝΙΑ FM 103,2και από το διαδίκτυο στο www.armoniaradio.gr ή και μέσω της μηχανής www.onradio,gr = σταθμοί Νήσων Αιγαίου= σταθμοί Σάμου= Αρμονία, τα ξέρετε μην τα λέω συνέχεια έτσι;
… του υπογράφοντος(πάνω δεξιά) μπλόγκερ, για τις εκλογές της Κυριακής, κατά κόμμα και κατά περίπτωση. Κώστας Καραμανλής-Νέα Δημοκρατία, έτσι έχει διαμορφωθεί σ ΄ αυτές τις εκλογές το λογότυπο του κόμματος, συνηθίζεται άλλωστε και με τις ομάδες -του μπάσκετ κυρίως, αλλά όχι μόνο- και τους χορηγούς τους, π.χ .Σκόντα-Ξάνθη, (αυτό μου ήρθε πρόχειρο). Η πιο κουφή περίπτωση κυβερνώντος κόμματος και πρωθυπουργεύοντος -αρχηγού, (και δεν αφήνω κανέναν υπαινιγμό για τον κ. Σουφλιά με τον επιθετικό προσδιορισμό). Διότι πρώτη φορά νομίζω κυβέρνηση, στα δύο χρόνια θητείας της, κι ενώ γ… και δέρνει(και συγνώμη για την… αλήθεια), αποφασίζει να στρέψει το μαστίγιο κατά πάνω της και να το γυρίσει από τον σαδισμό, στον μαζοχισμό(άβυσσος η ψυχή του πρωθυπουργού, τι είναι τελικά ο άνθρωπος…). Κι αφού πήρε την απόφαση για εκλογές, άρχισε να κάνει αντιπολίτευση στην κυβέρνηση(του), και να ζητάει νωπή εντολή σα να λέμε φρέσκα ψάρια(ως γνωστόν τα ψάρια είναι λαχτάρα), για να κάνει στη νέα θητεία, όσα δεν έκανε στην προηγούμενη. Εγώ παρότι δεν υπήρξα ποτέ κομματικά προσκείμενος στην εν λόγω παράταξη, αγαπώ τους ανθρώπους της, όπως αγαπώ όλο τον κόσμο, και συμπάσχω μαζί τους σε αυτή την σύγχυση που τους ήρθε αναπάντεχα. Διότι δεν είναι μικρό πράγμα, να ζητάει ο Άλλος(φτου) εκλογές συνέχεια και να λες εσύ από μέσα σου <<καλά, μ΄ αυτό το πλευρό να κοιμάσαι>> και ξαφνικά να γυρίζει πλευρό ο δικός σου, που μια ζωή όπως έπεφτε έτσι σηκωνόταν και να σου προκύπτουν ρίγη(πάντως όχι συγκινήσεως). Τώρα, όσο για θέσεις κλπ. ας μην επεκταθώ πολύ, γιατί τα δύο μεγάλα κόμματα πλασάρουν καθείς το εμπόρευμά του ως το καλύτερο. Και το εμπόρευμα αυτό λέγεται διαχείριση και ποιος εγγυάται την καλύτερη. Η ΝΔ λοιπόν λέει ότι θέλει νωπή εντολή για να διαχειριστεί καλύτερα την παγκόσμια οικονομική κρίση(όλο την ακούμε, αλλά δεν την βλέπουμε δια γυμνού οφθαλμού, εκτός κι αν είμαστε εντελώς γυμνοί, οπότε ο γυμνός οφθαλμός είναι λεπτομέρεια), χωρίς να μας λύνει την απορία αφού είχε την διακυβέρνηση γιατί δεν συνέχιζε την διαχείριση της κρίσεως, αλλά αντιθέτως δια των εκλογών την επιτείνει(την οικονομική κρίση), και θέτει εαυτόν υπό κρίσιν.
ΠΑ.ΣΟ.Κ.-Γιώργος Παπανδρέου: Εδώ έχουμε αντίστροφη εγγραφή στο λογότυπο, χωρίς να ισχυρίζομαι ότι και σαυτή τη περίπτωση δεν παίζει <<προσκηνιακά>> το γλυκό, χαμογελαστό, γεμάτο κατανόηση πρόσωπο του αρχηγού. Το ΠΑΣΟΚ ζητούσε συνεχώς εκλογές, ισχυριζόμενο ότι όσο αργούν τόσο το χειρότερο(γιαυτό, για την οικονομία, για τη χώρα, τι σημασία έχει;)… κι ο πρωθυπουργός, όπως προανέφερα του την έκανε τη χάρη, παρά τα γκάλοπ και την γενική αίσθηση ότι προπορεύεται στις προτιμήσεις του κόσμου. Το ΠΑΣΟΚ τώρα λέει, υπόσχεται, κόβει φλέβες, ότι θέλει να βγάλει την οικονομία και τη χώρα από τη κρίση, παραθέτει τις μεθόδους και τις επιλογές που έχει κάνει, επιζητώντας την πολυπόθητη αυτοδυναμία, διότι αλλιώς, μια νίκη σκέτη τι να τη κάνει, θα είναι σαν καφές χωρίς ζάχαρη, τουτέστιν απ΄ αυτούς που σερβίρονται προς παρηγορίαν. Βέβαια το ζήτημα παίζεται σχετικά με το παρελθόν ενός εκάστου και πόσο έχει επιβαρύνει το έλειμμα, για το ύψος του οποίου ερίζουν άπαντες. Τώρα το ΠΑΣΟΚ λέει ότι διδάχτηκε από τα λάθη του παρελθόντος, ο Γιώργος προειδοποιεί τους παρατρεχάμενους να μην ράβουν κοστουμάκια(να εμφανιστούν με πιο σπορ εμφανίσεις, με στολή περιπάτου) και τώρα έσκασε και το άλλο μυστικό, ότι δηλαδή η στελέχωση του κρατικού μηχανισμού δεν θα γίνει μόνο από κομματικά στελέχη, αλλά κι από ικανούς άλλων… <<δογμάτων>>(βέβαια τηρουμένων των αναλογιών, όχι ότι θα είναι και θέσφατο). ΄Όλα όσα λέει το ΠΑΣΟΚ κι ο Γιώργος μένει βέβαια να αποδειχτούν εφόσον βγάλει αυτοδύναμη κυβέρνηση και ο καφές είναι καπουτσίνο κι όχι νεροζούμι μνημοσύνου, σε αντίθεση με τη ΝΔ και τον Καραμανλή, που έχει πρόσφατο δείγμα γραφής.
Κ.Κ.Ε. Εδώ δεν έχουμε αλλαγές με το λογότυπο… <<ένα είναι το λογότυπο>>(όπως και το κόμμα), ένα και το μοτίβο, μια ζωή επαναλαμβανόμενο, μια ζωή με την ίδια στόχευση, άσχετα αν υπάρχουν ή όχι απέναντι οι γνωστοί κύκλοι που αποτελούν τον στόχο. Τα ίδια συνθήματα, η ίδια ορολογία, η ίδια μασίβ φρασεολογία, το ίδιο δόρυ μια ζωή κι ο δράκος όχι μόνο να επιζεί, αλλά και να θεριεύει. Η θεωρία των πολλών κομμάτων αλλά των δύο πολιτικών, ή με το κεφάλαιο ή με το λαό, η κεφαλαιώδης διαφορά, εναντίον των δύο μονομάχων, αλλά και των <<συμφωνούντων>>(κάτι μου θυμίζει αυτό σαν παλιότερο, τους <<κομμουνιστές και τους συνοδοιπόρους>>, ένας χαρακτηρισμός που συνόδευε τους ίδιους και τους σημερινούς αντιπάλους τους για δεκαετίες, αλλά αυτά πάνε περάσανε έ;), η θεωρία της απόλυτης αλήθειας και της μοναδικής ορθότητας επιλογών.
ΣΥΡΙΖΑ ( δεν λες τίποτα). Παραλίγο να βγάλουν σύριζα τα ματάκια τους, με τα χεράκια τους, αλλά όπως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις επικράτησαν οι ψυχραιμότεροι. Απεχώρησε ο ένας απ΄ τους δύο προέδρους κι ο άλλος κατεβαίνει με τον σταυρό στον ώμο, νερώθηκε το κόκκινο κρασί κι έγινε ροζ προς το φούξια και ο Καραμανλής(ναι-ναι ο Καραμανλής) απέτρεψε την διάλυση, δια της προκήρυξης των εκλογών(έτσι για να μη λέτε ότι δεν έκανε τίποτα ο Καραμανλής, ότι έπαιζε πλέϊ-στέϊσον, ότι έπαιζε με τα δίδυμα κι άλλες τέτοιες ανακρίβειες). Τώρα αν με ρωτήσετε περί του τι μέλλει γενέσθαι, περί εισόδου ή μη στη βουλή, περί ποσοστών κλπ. δεν θα αποτολμήσω εκτίμηση, διότι το μούδιασμα τόσων μηνών δεν ξέρω κατά πόσο εξέλιπε και αν η εκλογική γυμναστική έφερε αποτέλεσμα στην κυκλοφορία του αίματος στο εν λόγω κόμμα. Θα δείξει.
ΛΑ.Ο.Σ. Εδώ το λογότυπο δεν έχει καμιά αλλαγή, αλλά εκείνο που <<παίζει>> είναι ο τόνος. Από τη μια το Λάος, που θυμίζει χάος, Σάος(το όρος) και δεν ξέρω τι άλλους συνειρμούς μπορεί να δημιουργήσει κι από την άλλη το Λαός, που προτιμάται από τους ανθρώπους του κόμματος, διότι απλά θυμίζει τον λαό(α, ρε φουκαρά λαέ, μέχρι με κεφαλαία σε γράψανε, αλλά… σε γράψανε… γενικώς). Ο πρόεδρος του κόμματος τούτου, στο ίδιο πάντα στυλάκι(πώς έχω την εντύπωση ότι φοράει εδώ και καιρό το ίδιο κοστούμι; Και δεν ξέρω και γιατί. Επειδή είπε στους δικούς του ο Παπανδρέου να μη ράβουν κοστούμια ή εφαρμόζει την τακτική του Ιωαννίδη, όταν ήταν προπονητής του Αρη και δεν άλλαζε σακάκι για γούρι;), γυρνάει ανά τη χώρα συμπεριφερόμενος περίπου σαν αποκληρωμένος συγγενής της ΝΔ, που δείχνει να κερδίζει τη δίκη για τη νόμιμη μοίρα του, προβαλλόμενος ως και αυτός που θα συμπαρασταθεί στο πένθος της, για την απώλεια της λατρευτής μητέρας όλων, εξουσίας.
ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ-ΠΡΑΣΙΝΟΙ Αυτοί δεν έχουν πρόβλημα λογότυπου, τόχουνε, αλλά ούτε και αρχηγού, μια που η δομή τους διαφέρει από τα συνήθη και είναι πέρα κι απ΄ αυτή του ΣΥΡΙΖΑ. Επέλεξαν έναν να τους εκπροσωπεί, αλλά επειδή ο επικεφαλής των ευρωεκλογών Τρεμόπουλος, έφερε έναν κλονισμό, ένα τρέμουλο, διάλεξαν έναν καλοκάγαθο με απαστράπτον χαμόγελο και εξίσου απαστράπτον επώνυμο, τον κ. Χρυσόγελο, ο οποίος(τον παρακολούθησα) λέει τα πιο θλιβερά πράγματα για το περιβάλλον, για την κλιματική αλλαγή με ένα τρόπο που νομίζεις ότι περιγράφει μια Κυριακή στην εξοχή. Ούτε εδώ δεν μπορώ να κάνω εκτίμηση για την είσοδο ή μη στην κάτω βουλή, τρεμάμενα τα βλέπω τα πράγματα.
Αυτές είναι μερικές εκτιμήσεις, απόψεις, κρίσεις και σχόλια περί τα προεκλογικά. Κι επειδή δεν βλέπω προοπτική να ανεβάζω άλλη ανάρτηση μέχρι τις εκλογές, εύχομαι σε όλους σας ΚΑΛΗ ΚΑΛΠΗ, να εκλεγεί αυτός που θέλετε, οι υποψήφιοι να έχετε όλοι επιτυχία, (ουτοπικό μεν, αλλά εκ βάθους καρδίας η ευχή) και να περάσει κι αυτό να ησυχάσουμε για κανένα χρόνο, μέχρι τις άλλες, να μην έχουμε αναταράξεις και τρέμουλα, γιατί το <<οικοδόμημα>> δεν αντέχει άλλα κουνήματα, μη μας μείνει και δεν ξέρουμε πώς να το συνεφέρουμε.
<<Εδώ ήρθαμε πα΄ να φύγουμε… Μαγκιά!>>.Θυμήθηκα αυτή την παλιά ατάκα του Χάρρυ Κλυν για να αποδώσω τις εντυπώσεις μου, σαν συμπέρασμα από το ντιμπέϊτ των 6(σαν τίτλος συμμορίας ακούγεται), που όχι ότι το παρακολούθησα μετ΄ εμβριθείας, αλλά λόγω μετάδοσής του σε εθνικό δίκτυο σχεδόν(μόνο το ΣΤΑΡ είχε έργο με υπόθεση Βιετνάμ, τυχαίο;), όλο και έπαιρνα δόσεις τηλεμαχίας(ποιος μετέφρασε το ντιμπέϊτ έτσι; Σιγά τη μάχη, να μαζέψετε τα αίματα μην γλιστρίσει ο καμεραμάν). Αν αναρωτιέστε ακόμη(άλλη δουλειά δεν είχαμε θα μου πείτε και ευλόγως) γιατί έγινε ή γιατί γίνονται τα ντιμπέϊτ σε κάθε προεκλογική περίοδο, έχω μια ερμηνεία, που αν θέλετε την αποδέχεστε, αν όχι ο σχολιασμός είναι ελεύθερος, ως γνωστόν. Η άποψή μου λοιπόν είναι πως γίνεται για δύο βασικούς λόγους, στους οποίους ασφαλώς και δεν περιλαμβάνεται με τίποτα, η ενημέρωση και καλά των πολιτών-ψηφοφόρων. Ο ένας λόγος είναι ότι έτσι γίνεται στην Αμερική, άρα δεν μπορεί εμείς να υστερούμε, πόσο μάλλον να μην αντιγράψουμε και αυτό, όπως τόσα άλλα. Δεν είναι δυνατόν να γίνονται ντιμπέϊτ στο Αμέρικα, με όρθιους τους υποψήφιους προέδρους-σώουμαν και να μην κάνουμε κι εμείς ένα με καθιστούς τους έξι μας. ΄Εξις-δευτέρα φύσις που λένε, εξι και ξερό μας και άλλα τέτοια… Ο άλλος λόγος είναι για να μπορούν οι κ-αναλυτές, το ίδιο βράδυ, αμέσως μετά τη λήξη του ντιμπέϊτ, την επομένη το πρωί, το μεσημέρι και τις επόμενες μέρες, να σχολιάζουν, να έχουν υλικό για εκπομπές, να κρίνουν και να συγκρίνουν, μια και εν τω μεταξύ έχουν απαγορευτεί και τα γκάλοπ και πώς να βγάλει ο κ-αναλυτής το ψωμάκι του αλλιώς. Ξύπνησα σήμερα το πρωί και ξέροντας τι θα αντιμετωπίσω, διάβαζα τα «ζωνάρια» που βάζουν από κάτω σαν τίτλους… αυτός ήταν έτσι, εκείνος αλλιώς, ο τρίτος το τροπάρι του, ο τέταρτος στον κόσμο του και πάει κρίνοντας και σχολιάζοντας. Δεν ξέρω μόνο αν τα μεσημεριανάδικα - κουτσομπολάδικα ασχολήθηκαν με την εμφάνιση από ενδυματολογικής απόψεως, παρουσιαστικού, χαμόγελου και άλλων στοιχείων του λαϊφ-στάϊλ, οπότε νάρθει να δέσει το πράμα. Να ξέρουμε δηλαδή ότι έχουμε έναν αρχηγό ευτραφή, με ωραία γραβάτα, όχι και τόσο κατάλληλο κοστούμι, με έντεχνες και εντυπωσιακές κινήσεις, έναν άλλον με σικ κοστουμάκι, γραββατούλα υποφερτή, υποτυπώδες μουστακάκι, που είναι συγκρατημένος κινητικά, αλλά πιο γλυκομίλητος, έχουμε μια αρχηγό μικρού μεγέθους με γυαλί προηγούμενων δεκαετιών, μέσα στο οποίο αντανακλούν όλοι οι προβολείς του στούντιο, με κόκκινη καρδούλα μενταγιόν, και γλώσσα μασίβ σε απόχρωση ξύλου. ΄Εχουμε ένα παλληκαράκι(ποιος το άφησε και μπήκε μέσα, μα δεν λαμβάνονται μέτρα ασφαλείας;), που φορά ένα σακάκι περιπάτου, μαλλί με «κοκοράκι» μπροστά(φράντζα τέλος πάντων), που βρέθηκε να εκπροσωπεί 5 ρεύματα και 4 τάσεις, έχουμε κι έναν άνθρωπο των Μέσων που έγινε αρχηγός, με κοστούμι τέζα τα κουμπιά, κατηφή και σοβαρό, λάβρο και ήρεμη δύναμη και φέτος μας προέκυψε κι ένας απ΄ αυτούς τους περίεργους ακτιβιστές, που έβαλαν κοστουμάκι ευρωπαϊκό και βγήκαν κι αυτοί στο γυαλί να αποτελέσουν το κλου του ντιμπέϊτ (γιατί το κλου είναι απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε τηλεοπτικό προϊόν).
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ; Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε, ένα ντιμπέϊτ είμαστε, μια απέραντη τηλεμαχία και τηλεκλασία είμαστε, για κλάματα είμαστε, για γέλια είμαστε, για τίποτ΄ άλλο δεν είμαστε(εξαιρούνται τα μπάζα. Γιαυτά σίγουρα είμαστε).
ΟΠΩΣ ΑΜΕΡΙΚΗ… Δεν ξέρω ποια είναι η άποψή σας επί του θέματος που θα θίξω σήμερα και σχέση έχει με τα των ημερών, δηλαδή τις εκλογές, αλλά πολύ θα ήθελα να τη μάθω, δια σχολίου επί της αναρτήσεως. Η όλη εκλογική προετοιμασία, σε άλλους αρέσει για το μυστηριακό της, σε άλλους προξενεί αποστροφή και άλλοι την αντιμετωπίζουν σφυρίζοντας αδιάφορα ή πηγαίνοντας για ψάρεμα, κυνήγι ή άλλο χόμπι. Εμένα εκείνο που με ελκύει ακόμη, έχοντας ξεπεράσει και αποκοπεί από την αμεσότητα της όλης προετοιμασίας εδώ και πολλά χρόνια, είναι ο «τζόγος» με τα ονόματα των υποψηφίων, ποιος μπαίνει στη λίστα, ποιος κόβεται, ποιος φέρεται ως πιθανός, ποιος είναι το κρυφό χαρτί, ποιος θα αποτελέσει την έκπληξη… γενικά αυτή η ονοματολογία, που θυμίζει το ανέκδοτο με τον τρελό που είχε μανία με το διάβασμα και του έδωσε για πλάκα ο νοσοκόμος τον τηλεφωνικό κατάλογο… το ξέρετε; Κι όταν τον ρώτησε πώς του φάνηκε… «από υπόθεση δεν λέει και τίποτα, αλλά πολλά ονόματα ανακατεύει ο συγγραφέας»… Ε, κάπως έτσι, το βλέπω κι εγώ, υπόθεση δεν έχει η όλη διαδικασία, αλλά από ονόματα άλλο τίποτα… Κι αυτό που κάνει το πράμα ενδιαφέρον, είναι, κατ΄ εμέ, η αλλαγή συμπεριφοράς των προαλειφομένων υποψηφίων και η προσαρμογή εδώ και κάποιες δεκαετίες όλο και περισσότερο στα αμερικανικά πρότυπα(ξέρετε, φωτογραφίσεις με χαμόγελα πλατιά, συν γυναιξί και τέκνοις, βιογραφικά φουσκωμένα κ.ά. τέτοια). Διαπιστώνεις ξαφνικά ότι ο συμπολίτης σου, ο φίλος σου, ο γνωστός σου, γίνεται κοινωνικότερος, σου λέει καλημέρα και μάλιστα «φαρδιά» από κει που δεν σου μίλαγε, ενδιαφέρεται για την υγεία τη δική σου και όλης σου της οικογένειας, θέλει να σε κεράσει αν κάθεσαι κάπου, γενικά διαπιστώνεις μια μεγάλη αλλαγή στην συμπεριφορά του. Από την άλλη αρχίζεις να δέχεσαι πέρα από το ξαφνικό αυτό ενδιαφέρον και τηλεφωνήματα(εσχάτως και SMS) με τα οποία καλείσαι να παρευρεθείς σε διάφορα «σουαρέ», όπου ο προαλειφομένους θα εκθέσει τις ιδέες, τια απόψεις του, την διάθεσή του για σωτηρία της πατρίδας(άρα και τη δική σου)και θα σου ζητήσει μια μικρή εκδούλευση, δηλαδή την ψήφο σου(εκεί που φτάσαμε τι παραπάνω από εκδούλευση είναι και η ψήφος;), για να μπορέσει να υλοποιήσει όλα αυτά για τα οποία σου μίλησε. Πέρα βέβαια από την προσωπική επαφή θα δεις παντού, σε κολώνες, τοίχους και άλλα σημεία της πόλης, φάτσες γελαστές, ανθρώπους πολλά υποσχόμενους, που απορείς γιατί αυτός ο τόπος πάει κατά διαόλου, μετά από τόσους ενδιαφερόμενους για την σωτηρία του. Θέλω να πω δηλαδή με όλα τα παραπάνω, ότι όλη αυτή η διαδικασία της έκθεσης, της επιλογής και της εκλογής των υποψηφίων έχει κάτι, που ακουμπά στην ψυχοσύνθεση του Έλληνα. Από τη μια ενέχει στοιχεία καλλιστείων που πάντα ελκύουν τη φυλή, στοιχεία σώου-μπιζ επίσης, στοιχεία τζόγου, ποιος φέρεται, ποιος μπαίνει, ποιος όχι, στοιχεία περιέργειας που είναι το εθνικό μας φετίχ κι όλα αυτά μαζί κάνουν την όλη διαδικασία από ενδιαφέρουσα έως ελκυστική. Λοιπόν, εδώ που τα λέμε τώρα, είμαστε εν αναμονή της ανακοίνωσης του ψηφοδελτίου του ΠΑΣΟΚ και έπεται εκείνου της Ν.Δ. για το νομό. Και βέβαια καθόλου υποδεέστερα δεν θα είναι τα άλλα, μια που τα πρόσωπα, ανεξάρτητα από το τι λένε κάποιοι που αντί των δέντρων που απαρτίζουν το δάσος, βλέπουν το δάσος σαν μάζα δένδρων, παίζουν σημαντικό ρόλο στην πολιτική, αρκεί να είναι ενεργά υποκείμενα κι όχι… διακοσμητικά αντικείμενα.
...ή πώς καραφλιάζει κανείς με μερικά πράγματα. Καταρχήν η αλωπεκίαση είναι η γνωστή φαλάκρα, την οποία μετέδωσε δίκην ιού Η1Ν1 ο πρωθυπουργός, παίρνοντας αυτήν την ακαταλαβίστικη απόφαση να πάει σε εκλογές όταν όλα συνέκλιναν στο αντίθετο, τόσο ακαταλαβίστικη, που κι ο ίδιος έχει πλέον επιδοθεί σε έναν αγώνα δρόμου να πείσει και να πειστεί ότι είχε λόγους να τις κάνει, όταν όλοι οι άλλοι ψάχνουν και ψάχνονται να βρουν έστω και έναν(λόγο)...
... "Αλεκίαση" είναι η χρόνια ασθένεια της Αριστεράς, η οποία πάσχει από ένα σύνδρομο, κάτι ανάλογο αυτού του καρπιαίου σωλήνα αν έχετε ακουστά(υποφέρω γιαυτό μου ήρθε σαν παράδειγμα), το οποίο οφείλεται στην υπερχρήση της παλάμης(όχι εμένα δεν είναι απ΄ αυτό, αν πήγε εκεί το πονηρό μυαλό σας)... ΄Αμα ένας ολόκληρος πολιτικός χώρος, όχι ένα κόμμα, διότι εδώ πρόκειται περί συνασπισμού, δεν μπορεί να απαντήσει στο κλασικό ερώτημα"απ΄ τη Κική και τη Κοκό ποιά να διαλέξω", αν δηλαδή θέλει Αλέκο ή Αλέξη, τι να περιμένει κανείς εδώ κάτω στη βάση, που έχει την εντύπωση -η καημένη-ότι παρακολουθεί σαπουνόπερα έστω και με πράσινο οικολογικό σαπούνι... ενώ το άλλο τεμάχιο της αριστεράς τόχει λύσει άπαξ δια παντός το ζήτημα... Αλέκα και ξερό ψωμί... μέχρι και παξιμάδι(με τη γνωστή παροιμιακά μέθοδο)...
... βγαίνει λοιπόν εξαίφνης ο πρωθυπουργός και σου λέει νεοδημοκράτη μου(κλείσε το στόμα σου, δεν ωφελεί πια, τοιχοκολλήθηκε το διάταγμα, εσύ ακόμα δεν μπορείς να το χωνέψεις;), ότι επειδή 5 χρόνια δεν κάναμε αυτά που έπρεπε κι επειδή αν άρχίσουμε να τα κάνουμε τώρα θα θεωρηθεί μαλακία, γιαυτό θα πάμε σε εκλογές, να πάρουμε νωπή εντολή(αυτή η εντολή πια όσο πάει και θυμίζει μοσχαρίσιο κομμάτι που "κόπτεται κιμάς, παρουσία του πελάτου"), γιατί η προηγούμενη μπαγιάτεψε, δεν κάνει να την αποψύξουμε και να την ξαναβάλουμε στο ψυγείο, το λέει κι ο υγειονομικός κανονισμός...
... στο ανωτέρω σκίτσο του απίθανου Δημ.Χαντζόπουλου, δίδεται μια άλλη εξήγηση, αρκούντως πιστευτή, για την απόφαση του πρωθυπουργού να πάει σε πρόωρες εκλογές... είχε συνειδησιακό πρόβλημα πώς να εμφανιστεί στη ΔΕΘ, όπου κάθε χρόνο όποιος πρωθυπουργός σέβεται τον εαυτό του(δεν ξέρω αν αυτό ισχύει στην περίπτωσή του), οφείλει να δώσει κάτι... αυτό δεν είχε ούτε εσώρουχο που λέει ο λόγος, είναι και πατρίδα η Σαλονίκη, σου λέει δεν πάω σε εκλογές πριν πάω ΔΕΘ; Και πήγε...
... και καλά πήγες, γούστο σου και καπέλλο σου... αυτόν τον άνθρωπο δεν τον σκέφτηκες; Είναι ο Κρανιάς, που πήρε(ε, εντάξει, μην λέμε και υπερβολές)τη θέση του παραιτηθέντος Γιάννη Μανώλη, που, λες και τόξερε ο άτιμος(ή μήπως κάτι ήξερε;)παραιτήθηκε δυό μέρες πριν την αναγγελία των εκλογών... Κι αυτός ο άνθρωπος, πήρε όχι μόνο την έδρα του για μία(αριθμός1)ημέρα, αλλά πήρε παράλληλα νομίζω και τα δέκα λεπτά δημοσιότητας που δικαιούμαστε όλοι(αυτός τσίμπησε παραπάνω, μια που τα κανάλια κάτι τέτοια κουφά, δεν τα αφήνουν αν πρώτα δεν τα κρεμάσουν στα μανταλάκια μέρες)... Αυτόν τον άνθρωπο δεν τον σκέφτηκες αρχηγέ; Δεν μπορούσες να τις εξαγγείλεις από βδομάδα; Να προλάβει κι αυτός να αφήσει το αποτύπωμα του πισινού του επί του βουλευτικού εδράνου;
Ατιμη κοινωνία, που άλλους τους ανεβάζεις κι άλλους τους ρίχνεις στα τάρταρα...
Πανοραμική άποψη του κόλπου μας, από τον Αη-Γιαννάκη, την "μήτρα" της πρωτεύουσας πόλης.
Η έκδοση «Η Σάμος στις 78 στροφές» προσεγμένη ως τη λεπτομέρεια, οι αναφορές του δικού μας Ντίνου Κόγια (τόσο νέος, με τόση πολιτιστική παραγωγή;), τόσο μακρινές, μα τόσο οικείες, τουλάχιστον στους μεγαλύτερους ηλικιακά, η δουλειά του Ν. Διονυσόπουλου ουσιαστική και η παρουσίαση του λιτή αλλά κατατοπιστική όσο χρειαζόταν…
Η Ζαφειρούλα μας, στο κέντρο της ορχήστρας, με τη φωνή της να ασφυκτιά στα στενά όρια της ιδιαίτερης πατρίδας, όπως πάντα, να σκίζει το σκοτάδι της νύχτας ψηλά στον Αη-Γιαννάκη και να σκορπά βεγγαλικές κορώνες …
΄Οσο για τους υπόλοιπους του μουσικού σχήματος… τόσους πολλούς φίλους έχει η Σάμος και η μουσική της, στα τέσσερα σημεία του ελληνικού ορίζοντα; ΄Ολοι οι οργανοπαίχτες, μαζί κι ο δικός μας Σταύρος Μιχαλόπουλος, με το ακορντεόν του(αντί της παλιάς αρμόνικας που εξέλιπε) και όσοι απ΄ αυτούς απέδωσαν τραγούδια του άλμπουμ, ερμήνευσαν (με όλη τη σημασία του ρήματος), μουσικές και λόγια, κοντά έναν αιώνα μετά, με αυθεντικότητα…
Η Βούλα Γαλανού στην σύντομη παρέμβασή της, μας προέτρεψε όλους να ασχοληθούμε όπως αυτή, με τον πολιτισμό και την ιστορία του τόπου μας, γιατί αξίζει να το κάνουμε…
ΣΧΟΛΙΑ:1.-΄Οσο κι αν πέρασε η ώρα, όσο κι αν μουδιάσαμε καθισμένοι στα μάρμαρα του θεάτρου, όσο κι αν τα τραγούδια ήταν πολλά για μια παρουσίαση, αν και φαντάζομαι πως προσπάθησαν οι άνθρωποι να κάνουν μια αντιπροσωπευτική παρουσίαση, είναι το λιγότερο προσβολή να σηκωθείς και να φύγεις στη μέση, συμπατριώτη, την ώρα που μιλά ο ερευνητής ή τραγουδά ο ερμηνευτής.
2.-Πατριώτες, όσο κι αν κατανοώ τις ανάγκες σας, όσο κι αντιλαμβάνομαι τις δυσκολίες, όταν πηγαίνουμε να παρακολουθήσουμε μια τέτοια(κι άλλες, παρόμοιου ύφους)εκδήλωση και παίρνουμε μαζί μας παιδιά προσχολικής ηλικίας, ούτε εμείς μπορούμε να παρακολουθήσουμε, ούτε οι γύρω μας, που δεν χρωστάνε τίποτα, έτσι;-
΄Εχουν και οι κεραίες τον προστάτη άγιό τους, που δεν θα μπορούσε να είναι άλλος φυσικά από τον Προφήτη Ηλία, τον Αη-Λιά, που "συνυπάρχει" μαζί τους στις διάφορες κορφές...
...σαυτή την κορφή όμως υπάρχει εκτός από το πλήθος και τα είδη των κεραιών και κάποια που είναι διαφορετική. Γιατί είναι χώρια από τις άλλες, γιατί στέκει παράμερά τους, γιατί εφάπτεται του εκκλησιδίου, γιατί ρευματοδοτείται από αυτό, γιατί, γιατί, γιατί... Τι το διαφορετικό έχει η εν λόγω κεραία; Τι εκπέμπει, που πρέπει να είναι εφαπτόμενη του... Αγίου; Πώς ξέκοψε από τις άλλες κι από το σύνολο και στέκει μόνη να αγναντεύει το κενό και να στέλνει την ενέργειά της;...
... Α, εδώ, στην τελευταία φωτογραφία, βλέπετε πιάτον τι δορυφορικής λήψεως, παρά το εκκλησίδιο, συγκεκριμένα επί του παραπλεύρως βοηθητικού χώρου παρασκευής της πατροπαράδοτης γιορτής... ΄Ολα τα φανταζόμουνα σαυτή τη ζωή, αλλά και καζάνι γιορτής με δορυφορική λήψη, όχι.
΄Ολα αυτά, στην ψηλότερη κορφή της πρωτεύουσας, στον Θιό(θού Κύριε), όπου το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία και το δάσος των κεραιών. Μια παράλειψη μόνο να επισημάνω:Οι προβολείς που φωτίζουν τη νύχτα τη κορυφή, χάριν εφέ, δεν γίνεται να προβάλλουν και την κεραία;
Κυριακή ντάλα μεσημέρι στη Πάνω Σύρα, για βόλτα και αναζήτηση καλού φαγητού, πέσαμε πάνω στην καλύτερη περίπτωση... Λίγο πριν το μουσείο του Μάρκου και το άγαλμά του, μετά του μπαγλαμαδακίου, είναι η ταβέρνα του Λίλλη, που στέκει εκεί πάνω αγέρωχη από το 1953, όσο στέκω κι εγώ (δεν μπορώ να πω το ίδιο αγέρωχος)... και εισελθόντες για φαγητό μετά θέας, βρεθήκαμε ενώπιον μιας καταπληκτικής κουζίνας, ενός χαμόγελου αυθεντικού ουχί υποκριτικού και των καλυτέρων διαθέσεων...
...η θέα από το μαγαζί καταπληκτική(ιδού και η απόδειξη), πρώτο ορεκτικό για να μην αρχίσω να περιγράφω τα υπόλοιπα(ορεκτικά)...
...αυτό πάντως είναι οι τίτλοι του τέλους, το γλυκό, προσφορά του καταστήματος, πατσαβουρόπιτα εμποτισμένη σοροπίου, της κολάσεως δι΄ ημάς τους χοληστερινούχους και απειλουμένους από τον ζακχαρώδη διαβήτη ανά πάσα στιγμή...
...ο διάκοσμος στο εσωτερικό του καταστήματος ανάλογος των χρόνων ιστορίας του, με τον Μάρκο σε μεγάλο κάδρο στην κορυφή και άλλες φωτογραφίες περασμένων εποχών...
... Ταβέρνα ο ΛΙΛΗΣ, από το 1953 μέχρι το μέλλον, μια που την έχουν δύο νέα παιδιά, η φορέας του ανυπόκριτου χαμόγελου και ο σεφ των λιχουδιών και της πατσαβουρόπιτας, που μου δήλωσαν θιασώτες του διαδικτύου, άρα... ΄Οσοι πάτε κατά τη Σύρα, την αρχόντισσα των Κυκλάδων, μην παραλείψετε μια επίσκεψη στα παιδιά(εκ μέρους μου πείτε τους), θα φάτε καλά, θα σας βλέπει από πάνω κι ο Μάρκος και θα ευχαριστιέται, μια που δεν πολυχάρηκε στη ζωή του... Υπό την σκέπη του Μάρκου λοιπόν και δια των γεύσεων και της καλόκαρδης υποδοχής... ΣΤΟ ΕΠΑΝΙΔΕΙΝ ΠΑΙΔΙΑ!!!
Εγώ αδέρφια της μπλογκόσφαιρας κρεμάω τα μανταλάκια μου για ένα εξαήμερο...
...και πάω στην αρχόντισσα των Κυκλάδων τη Σύρα, για κουφέτα(γάμος φιλικού προσώπου... μια φούντωση, μια φλόγα έχουν μέσα στη καρδιά και παντρεύονται για να την αντέξουν) και για τα καθιερωμένα λουκούμια και τις χαλβαδόπιττες...
... δι΄ αυτής της κυκνοσυνθέσεως θέλω να σας εκφράσω την αγάπη μου και τις ευχαριστίες μου για την καθημερινή μας επικοινωνία, τα ματαλέμε την Πέμπτη 27 Αυγούστου που θα επιστρέψω με φορτισμένες μπαταρίες και άλλη διάθεση.Αουμφίντερζεν!
Το "αποχαιρέτα τον, τον Κότσικα που χάνεις", όλοι εμείς που μεγαλώσαμε στον ίσκιο των κέδρων του, που ήπιαμε τη λεμονάδα μας κάτω από τον κέδρο της αυλής, που σερβιριστήκαμε από τον κυρ-Βασίλη τον Βαλλιανάτο, που λούσαμε τα σώματά μας στα άγρια νερά του, που χάσαμε τις πετονιές μας στα κοφτερά βράχια του, που ρεμβάσαμε το πέλαγο, σε στιγμές χαλάρωσης ή στεναχώριας, ακόμα και απόγνωσης, που είδαμε τις ψαρόβαρκες να περνούν κοντά γυρνώντας από τα νησάκια...
...όλοι εμείς που πανηγυρίσαμε άπειρες φορές στην αυλή της εκκλησιάς, καθισμένοι στο πεζούλι, στριμωγμένοι στην κάτω αυλή για ένα κεσεδάκι γιορτή, για το καλό, για το έθιμο, γιαυτή τη συνέχεια που πασχίζουμε να τη πετύχουμε σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, εδώ σαυτόν τον υπέροχο, τον μοναδικό, τον πανέμορφο μα δύσμοιρο τόπο, όπου φύονται εκατοντάδες είδη φυτών και ενδημούν πλήθη ζώων, αλλά που δεν αξιώθηκε ποτέ(οι εξαιρέσεις είναι για την επιβεβαίωση του κανόνα)...
...να βγάλει ανθρώπους στα διάφορα πόστα που να τον υπηρετήσουν όχι με ανιδιοτέλεια και εντιμότητα(αυτοί σίγουρα είναι πολλοί), αλλά με αγάπη, με ευαισθησία, με αισθητική αντίστοιχη της ομορφιάς και της μοναδικότητάς του...
...όλοι εμείς λοιπόν, το ξέραμε εδώ και χρόνια, ότι μετά την πρώτη "απόπειρα" πάντα ακολουθούν κι άλλες και η καλυπτική δύναμη των μπαζών, είναι εκτός από καταλυτική και ανελέητη...
... κάτω όμως από τους όγκους των μπαζών δεν θάβονται μόνο κέδροι και ιστορία ενός μοναδικής ομορφιάς τόπου. Θάβονται πολλά, μεταξύ των οποίων η αξιοπιστία όλων όσων συνέπραξαν στο ανωτέρω ανοσιούργημα. Η διαφορά του κέδρου από το κέρδος, μπορεί να είναι ζήτημα ενός ανεπαίσθητου αναγραμματισμού, που όμως απαιτεί εκτός από αίσθημα αυθεντίας, έλλειψη αισθητικής καθώς και επιμονή σε ένα λάθος τόσο εξώφθαλμο, που λίγοι είναι, ελάχιστοι, όσοι δεν το αντιλαμβάνονται και πάντως για τους δικούς τους λόγους.
Το να είσαι πνευματικός ηγέτης ενός τόπου άλλωστε, είναι κάτι πολύ μεγάλο, για να εμπλέκεται σε... χωματουργικές ανακατατάξεις. Κρίμα!!!
ΕΠΙΔΗΜΙΕΣ, ΠΑΝΔΗΜΙΕΣ ΚΑΙ… «ΑΠΟΔΗΜΙΕΣ» ΤΟΥ ΖΩΙΚΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Αν δεν επρόκειτο για θέματα υγείας που ακουμπάνε όλους και δημιουργούν εύλογη ανησυχία (αλλά δεν χρειάζεται και πανικό), θα τα προσπερνούσαμε σαν αποκυήματα τηλεοπτικής φαντασίας και θεμάτων ντόρου για θεαματικότητα. Αλλά είναι τόση η παραφροσύνη που δεν ξέρεις πώς να φερθείς και πώς να αντιμετωπίσεις κάθε φορά την επιδημία ή την πανδημία και η λογική αποδημεί στο χάος των καιρών.
Στην αρχή ήταν το σύνδρομο Κρόϊτσφελτ-Γιάκομπ, επί το λαϊκότερο «Νόσος των τρελλών αγελάδων» (το σύνδρομο της στάμπας που δεν εξαιρεί ούτε ανθρώπους, ούτε ζώα), με το αιωρούμενο ερώτημα αν μεταδίδεται ή όχι στον άνθρωπο και πώς. Μετά ήρθαν οι γρίπες… καταρχήν των πουλερικών ή των πτηνών γενικότερα, που μεταδιδόταν σίγουρα στον άνθρωπο και ξεκίνησε από τα Ασιατικά βάθη, εξαπλούμενη και προς εμάς τους ανεπτυγμένους δυτικούς, αλλά θερίζοντας τους υπανάπτυκτους συνήθως… και τώρα μας ήρθε από την άλλη μεριά του κόσμου, από το Νιού Μέξικο, η γρίπη των χοίρων, με την γνωστή εξέλιξη και την κατάκτηση της επικαιρότητας...
Ποια άλλα ζώα μένουν να μας μεταδώσουν την ασθένεια από την οποία προσβλήθηκαν; Θα μπορούσε να μας βρει το «καρακούσι» των αλόγων (ασθένεια των αρθρώσεων), το συνάχι των αιγοπροβάτων, το φτάρνισμα των στρουθοκαμήλων, η καταρροή των λεοπαρδάλεων…
Το ερώτημα είναι αν μας δουλεύουν και ποιοι… Καταρχήν δεν πρέπει να μας μένει καμία αμφιβολία για την εξέλιξη των πραγμάτων, όταν σαν σύγχρονοι καταναλωτές γνωρίζουμε πώς λειτουργεί η αγορά και τι τρώμε εμείς, πόθεν προέρχεται και τι τρώνε τα ζώα που στη συνέχεια τρώμε εμείς. ΄Όταν ζώα που τρεφόταν παραδοσιακά κι από της εμφανίσεώς τους επί της γης με συγκεκριμένες τροφές ταΐζονται με πτώματα άλλων ζώων και με χημικές τροφές που κανείς δεν γνωρίζει τα συστατικά τους, τι περιμένουμε να γίνει; ΄Όταν κάθε τι που προσεγγίζουν τα ζώα (κι εμείς μέσα) είναι μολυσμένα με κάθε είδους ουσία που παράγουν οι χημικές βιομηχανίες, τι εξέλιξη μπορεί να έχει η ζωή μας, παρά επιδημίες, πανδημίες και τελικά αποδημίες.
Το τελικό συμπέρασμα, που έχει να κάνει και με τον σχεδόν «ρατσιστικό» χαρακτηρισμό των ασθενειών αυτών που αναφύονται κατά καιρούς είναι ότι όλες αυτές οι επιδημίες, πανδημίες και άλλες, είναι «ασθένειες του ανθρώπου», γιατί από την ανθρώπινη δραστηριότητα προέρχονται κι ας αφήσουμε τους εύκολους προσδιορισμούς «γρίπη των πτηνών, των αγελάδων, των χοίρων» κλπ. Ας το εμπεδώσουμε μια κι έξω, ότι η φύση όταν λειτουργούσε μόνη της χωρίς τις επεμβάσεις μας και όπου ακόμη μπορεί να λειτουργήσει έτσι, αυτορυθμίζεται και ισορροπεί μια χαρά. Την ανισορροπία και όλα τα κακά εξ αυτής εμείς την φέρνουμε, εμείς είμαστε οι αίτιοι για τις «τρελές» αγελάδες, τα γριπιασμένα πτηνά και χοιρινά, εμείς είμαστε η πανδημία της καταστροφής του πλανήτη, της χλωρίδας του, της πανίδας του, της ζωής μας.
Η Κούλα Καραμηνά παρουσιάζει με φόντο τα "ρεμπετάκια" των Μυτιληνιών
Το συγκρότημα του Μ. Πάππου επί σκηνής
ΗΡΑΙΑ-ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΑ
΄Οποιος παρακολούθησε (κι ήταν τόσοι πολλοί) το αφιέρωμα στους Κ.Ρούκουνα, Οδ.Μοσχονά και Θαν.Ευγενικό, στην πλατεία των Μυτιληνιών, στα πλαίσια του φεστιβάλ Ηραία-Πυθαγόρεια 2009, θα συμφωνήσει στην διαπίστωσή μου ότι ναι, το ρεμπέτικο έχει δεύτερη ζωή! Σίγουρα όχι με τη μορφή της πρώτης του ζωής, οι κοινωνικές συνθήκες είναι άλλες σήμερα, διατηρώντας όμως αυτή την δύναμη ψυχικής προσέγγισης, ξεφεύγοντας από το φολκλόρ κι από τις αρχειακές μορφές, γιατί ακριβώς το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι είναι θεμελιωμένο μαζί με την ψυχοσύνθεση του ΄Ελληνα, είναι το σίδερο στις κολώνες του.
Ο καπτα-Γιάννης επί το έργον!
΄Όταν μικρά παιδιά τραγουδούν ό,τι τραγούδησε ο Σαμιωτάκης, ο Οδυσσέας το αηδόνι, ο Θανάσης ο λυρικός, σίγουρα εκτός από την παραπάνω διαπίστωση, θα νοιώσει καλύτερα, θα νοιώσει ότι υπάρχει συνέχεια, ότι δεν χάθηκαν όλα βορά στον καιάδα της ομοιομορφίας. ΄Όταν στη συνέχεια άκουσε από το σχήμα του Μανώλη Πάππου, τον Βουλαρίνο και τον Μέρμηγκα θα κατάλαβε ότι αυτό το μέταλλο δεν θα οξειδωθεί ποτέαπό την υγρασία των καιρών…
Κατάμεστη η πλατεία
Κεντρική πλατεία Μυτιληνιών Τετάρτη 29 Ιουλίου, βραδάκι και η μάχη δίνεται για την εξασφάλιση θέσης καθημένου, όπως γράφανε και στα λεωφορεία παλιά. Κι αυτό τι δείχνει; Ακριβώς τη δίψα του κόσμου για ψυχαγωγικές εκδηλώσεις ποιότητας, εμμονή στις παραδοσιακές μορφές ψυχαγωγίας, εκτίμηση των καλών προσπαθειών, ανάγκη για αντάμωμα και καλή παρέα.
Η ορχήστρα που συνοδεύει τα "ρεμπετάκια" των Μυτιληνιών
Στο πάλκο μαζί με τον Πάππο και τους άλλους μουσικούς κι ο δικός μας Μανόλης Βουλαρίνος, με την γνήσια λαϊκή φωνή και έκφραση, που σίγουρα αδικείται στα στενά τείχη του νησιού, αλλά που σαν επιλογή και στάση ζωής δείχνει ακριβώς αυτή την αυθεντικότητα των λαϊκών καλλιτεχνών, των ψυχαγωγών της κοινωνίας, που είναι παντού και πάντα στις χαρές της.Ξάφνιασμα και η φωνή του Μέρμηγκα, μας θύμισε φωνές κλασσικές του ρεμπέτικου και του λαϊκού τραγουδιού, τα τσακίσματα της φωνής του ήταναπανωτά κύματα που δρόσιζαν την αισθητική μας και συγκλόνιζαν την ψυχή μας, εκφράζοντας την ανάγκη μας για αυθεντικότητα των ακουσμάτων.
Σ΄ ευχαριστούμε Μανώλη Σκάρο, δάσκαλε με τα υπέροχα παιδιά σου, σ΄ ευχαριστούμε Μανώλη Πάππο, Βουλαρίνο, Μέρμηγκα και τ΄ άλλα παιδιά, σας ευχαριστούμε κυρίες και κύριοι του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Πυθαγορείου για τις συνεχόμενες εκπλήξεις σας, είστε καταπληκτικοί όλοι σας.
... δροσίζει αν είσαι σε πλατεία(Κουμέϊκα) με καλή(Μουσική)Παρέα και δροσερά ποτά...
... όταν δείχνεις τις ομορφιές της Σάμου, αλλά και τις αλλοιώσεις των ανθρώπινων ενεργειών σε οθόνη παράλληλα με τη μουσική...
... κι όταν άδεις άσματα που(σου) αρέσουν στο ημίφως της βραδιάς του Ιουλίου...
... όταν βλέπεις θεατρικές παραστάσεις αξιόλογες, σαν κι αυτή στο αρχαίο θέατρο, με τον θίασο της Πέγκυς Τρικαλιώτη<<Το θαύμα της ΄Αννυ Σάλιβαν>>...
...με τις ημιτελείς προσπάθειες καθαρισμού των ακτών(τα μαζέψαμε, τα σακουλιάσαμε και τα αφήσαμε φάτσα-κάρτα στην παραλία... ... με ευχάριστα απρόοπτα από κατσικοδιελεύσεις παραλιακές, δίπλα στο κύμα....
... και το παιχνίδι των τράγων κατάγιαλα, σαν φολκλόρ-event, με τους τουρίστες να τρελλαίνονται στη θέα τέτοιων εικόνων κι ας τους κατευθύνουν στα οργανωμένα, γενικώς!
Καλημέρα ομογενή Σαμιώτη, όπου κι αν βρίσκεσαι... όσο ο βοσκός του Μεσόκαμπου θα περνάει το κοπάδι απ΄ τον γυαλό, έστω κι αν το σαλαγάει μιλώντας παράλληλα στο κινητό, να ξέρεις ότι η διαφορετικότητά μας δεν κινδυνεύει από την παγκόσμια κοπαδοποίηση. ΄Οταν εκλείψουν τα κοπάδια με τα γίδια, να ξέρεις ότι θα έχουν γίνει υπάκουο κοπάδι οι άνθρωποι και κάποιοι θα παίζουν το παιχνίδι των τράγων για την επικράτηση.
΄Ηταν μια βραδιά μαγευτική καθ΄όλα, εκεί στο άλσος των Κουμαραδαίων. ΄Ενας χώρος φυσικά χαρισματικός, με μια θέα μοναδική, φτιαγμένος με μεράκι από ανθρώπους με τον τιμητικό τίτλο του εθελοντή, με ένα σύλλογο ενεργό και δραστήριο, δείγμα υγιούς κυττάρου των μικρών κοινωνιών και μια πρόεδρο υπερδραστήρια οικοδέσποινα με φροντίδα για όλα.
Αν σ΄ αυτά όλα προσθέσετε και την Μουσική Παρέα Σάμου και αφαιρέσετε τα μποφόρ που μείωναν τις αντοχές μουσικών και κοινού, βγαίνει σαν αποτέλεσμα μια νύχτα καλοκαιριού απ΄ αυτές που αξίζει να ζήσει κανείς ξανά και ξανά.
΄Ηταν και η έμπνευση των ανθρώπων του πνευματικού κέντρου του Δήμου Πυθαγορείου, του φεστιβάλ Ηραία-Πυθαγόρεια, που θέλησε να αναδείξει αυτόν τον υπέροχο χώρο, που μακάρι να αξιοποιηθεί κατάλληλα και να αποτελέσει σημείο συνάντησης πολιτισμού και ψυχαγωγίας, γιατί αξίζει να πάει κανείς ως εκεί, για την επαφή με τη ομορφιά της φύσης και την καλοσύνη των ανθρώπων.
Ποτέ δεν θέλησα να μάθω ποιος ήταν, προχτές έμαθα το πραγματικό του όνομα, όταν το δημοσιοποίησε ο ίδιος, σεβάστηκα αλλά και μυήθηκα στην ανωνυμία του, για μένα ήταν ο Τζίμης ο Κουλέας, ήταν ο <<ΚΗΠΟΣ έξω από δω>> και <<ο ΚΗΠΟΣ εδώ>>, ήταν η όασή μου στην έρημο της εβδομάδας, ήταν η απόλαυση του Σαββάτου… και αυτό το Σάββατο 11 Ιουλίου ήταν που μου ήρθε ένας κόμπος στο λαιμό… ο ΚΗΠΟΣ σταματάει, ο ΚΗΠΟΣ κλείνει… κλείνει μια επταετία(τι σύνδρομο κι αυτό που μας κατατρέχει δια βίου), κλείνει τον κύκλο του και απολείπεται.
Είναι δικαίωμα ασφαλώς του Δημήτρη Κατσίβα-συγνώμη αλλά δεν μ΄ αρέσει, προτιμώ το Τζίμης Κουλέας, πειράζει;- να σταθμίσει τα του βίου του και να αποφασίσει να εγκαταλείψει τα <<εγκόσμια>> του τύπου, να <<μονάσει>> , να διαβουλευτεί με τον εαυτό του, να βγάλει από τη ζωή του το εβδομαδιαίο άχθος της συγγραφής… τον καταλαβαίνω γιατί το έχω πάθει. ΄Όμως εμένα και πολλών ακόμη φίλων και συναναγνωστών, θα λείψει αυτή η όαση της στήλης του, η βρύση στη διαδρομή της βδομάδας που μας δρόσιζε, τα άνθη και τ΄ αρώματα του κήπου του, τα αιθέρια αποστάγματα της σκέψης του, ο καθαρός ουρανός των απόψεών του, η θαλασσινή αύρα της γλωσσικής του αρτιότητας.
Τα Σάββατα τα δικά μου στο εξής δεν θα είναι τα ίδια, θα έχουν τηπίκρα της απουσίας του, την απώλεια ενόςμέλους του τοπικού τύπου, που τον τίμησε(τον τύπο) με την γραφίδα του, του έδωσε άρωμα , θα είναι πικροσάββατα χωρίς τις γεύσεις του.
Να μη χαθούμε σύντροφε Δημήτρη Κατσίβα, συνάδελφε Τζίμη Κουλέα, μη λείψεις για πολύ, να έρθεις ξανά στη παρέα μας, θα σε περιμένουμε, θα έχουμε πάντα μια θέση κρατημένη, βάζοντας απάνω της μια ΣΑΜΙΑΚΗ διπλωμένη στη σελίδα σου, στο <<σινεμαδάκι>> της εβδομάδας μας, μέσα στ΄ αγιόκλημα και στα γιασεμιά… και θα κοιτάμε συνεχώς την είσοδο πότε θα μπεις. Κανόνισε να μην χάσεις πολύ από το έργο…
Η κάτω είσοδος του δημ.κήπου, με το μεράκι του Σταμάτη!
Διανύουμε την καρδιά, του, έτσι και αλλιώς μεγάλου μας καλοκαιριού, κόσμο δεν έχουμε, η γύμνια μας πια είναι ορατή, όχι μόνο δια γυμνού οφθαλμού, αλλά και αισθητή δι΄ όλων των αισθήσεων, της όσφρησης μη εξαιρουμένης… η οποία όσφρηση δοκιμάζεται τις τελευταίες μέρες εδώ παραλιακά λόγω της άπνοιας και των υψηλών θερμοκρασιών της εποχής… από την άλλη στο πολιτικό πεδίο το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης θυμίζει επιχείρηση που ξανοίχτηκε, που έκανε επισφαλείς επενδύσεις και με δεδομένη την αναδουλειά ψάχνει δανεικά και υποκύπτει στις υποδείξεις όλων των διεθνών τοκογλύφων…
Θάλασσα γυαλί και το καμάρι μας πάει πάλι, όπως κάθε πρωί
…στην Ντόϊτσλανγκ ο χερ Χριστοφοράκος απολαμβάνει τις ανέσεις των γερμανικών φυλακών, σε μοναχικό κελί για να μπορεί να ακούει τα σιντιρομ με την ησυχία του και να οργανώνει την μετέπειτα ζωή του(σιγά μην εκδοθεί στην Ελλάδα, δεν τρελάθηκαν να τον φέρουν εδώ να τους σιδερώσει με ατμοσίδερο Ζίμενς, να βάλουν το Μέριτο με το χεράκι τους)…
Δεν ξέρω πώς, αλλά κάθε φορά που φωτογραφίζω βαρκάρη μου προκύπτει ο κυρ-Βαγγέλης ο Νικαριώτης
Κατά τα άλλα, αυτή η νέα εταιρεία δολοφόνων(μακάρι να ήταν η μόνη και ποιος νοιαζόταν), ήταν πολύ οργανωμένη, με άκρες παντού και διεύθυνση από μέσα προς τα έξω… προχωρημένες καταστάσεις… μπήκε λέει ο εγκέφαλος φυλακή ισόβια και εξηρθρώθη η τάδε συμμορία… τι λέτε μωρέ, φυλακίζεται ποτέ ο εγκέφαλος… ή μήπως δεν περνάει το χρήμα στης φυλακής τα σίδερα; Εδώ σου λέει ο άλλος μέχρι και 10 χιλιάρικα θα απαλλοτρίωνε για μια πενθήμερη… όλα έχουν την τιμή τους, διότι άλλη τιμολόγηση έχει η πενθήμερη ενός πρεζονιού ας πούμε, άλλη ενός που είναι μέσα π.χ. για οικονομικούς λόγους κι άλλη η 5νθήμερη του Βλαστού… διότι ο Βλαστός άμα βγεί μπορεί να ξεβλαστώσει κατά τις Σεϋχέλλες(εκεί είχε τάξει στη γυναίκα του ότι θα πηγαίνανε όταν θα έπαιρνε την 5νθήμερη και κάποια στιγμή θα την πάει να μου το θυμάστε, μπορεί να τον περιμένει λίγο μέχρι να κανονίσει την έξοδό του με κανένα ελικόπτερο, αλλά τις Σεϋχέλλες τις έταξε και θα τη πάει)… αλλά ήτανε μέσα ρε παιδί μου όλος ο καλός ο κόσμος(στην κυριολεξία και μεταφορικώς)… αυτός ο Τρομπούκης ας πούμε, σοβαρός επιχειρηματίας και εργολήπτης δημοσίων έργων, που είχε αναλάβει το ξέπλυμα(καλά κι αυτή η κ. Παναγοπούλου βρώμικα τους τάδωσε;) … το επώνυμό του έχει αυτό το αντλητικό… τρομπούκης… αντλούσε κι έστελνε… ήταν και υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με την τέως πλέον γραμματέα του υφ. Υγείας Σαλμά, στην Αμφιλοχία, η οποία διάβασα ήταν και μέλος του σωματείου Καλιπάτειρα,(είχε κάνει κι εδώ, στον Μαραθόκαμπο το γήπεδο 5Χ5), του οποίου πρόεδρος ποια ήταν ; Η σύζυγος του Παναγόπουλου… τι ωραία έτσι;
Περί οργανωμένου εγκλήματος πολύς λόγος και στα δικά μας
Πάμ΄ παρακάτω, είχαμε δύο μεγαλογεγονότα στο χώρο της σώου και της φουντ μπιζ…
…μια κηδεία-σώου, με πανάκριβο εισιτήριο και δυσεύρετο, οπαδούς να παραληρούν και μόνο για την απόκτησή του και έναν χαμό για την διαχείριση της μεταθανάτιας μπίζνας…
….από την άλλη ο πιο ακριβοπληρωμένος χριστιανός έγινε δεκτός σε σκηνικό ρωμαϊκής αρένας στην Μαδρίτη, ο Κριστιάνο(χριστιανός δεν μεταφράζεται;) Ρονάλντο… όλα αυτά κάτι θυμίζουν, σε κάτι παραπέμπουν… όπως λέει κι ο Δήμος Μούτσης… «οι κερκίδες τι σημαίνουν; ε, καλά, εμείς… να,να,να» … παρακμή και ευτέλεια παρά τα εκατομμύρια ευρώ που αποτέλεσαν στην περίπτωσή του ρεκόρ… είμαι ευτυχισμένος που είμαι ο πιο ακριβοπληρωμένος παίχτης δήλωσε ο Κριστιάνο… μας δουλεύεις ρε φίλε; Πάλι καλά που δεν μας είπες ότι το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία… θα μας κόλλαγες στο γάμα της εστίας…
Και ένας Χαντζόπουλος απίθανος για μοναχους και Μοναχα
Στα τηλεοπτικά βρίσκεται εν εξελίξει μια πανελλαδική προσπάθεια οικογενειακής αποκατάστασης μόνων αγροτών, κάτι σαν πρόγραμμα Μπαλτατζής σε επίπεδο συνοικεσίων… πήρε η κάμερα «τα όρη τα ϊ βουνά», που λέει και το δημώδες άσμα, και ψάχνει εργένηδες αγροτοκτηνοτρόφους, και μας τους παρουσιάζει έναν-έναν, με τις κοτούλες του, τα γουρουνάκια του, τα οπωροφόρα του και τα ελαιόδενδρά του, τη προίκα του εν ολίγοις και φυσικά την προσωπική οντισιόν για το τι γυναίκα θέλει, τι θέλει να έχει και τι θα της χαρίσει εκτός φυσικά από μια ζωή κοντά στη φύση που δεν είναι και λίγο… τώρα αν με ρωτήσετε γιατί αυτό το ενδιαφέρον των καναλιών και την καμπάνια υπό τον τίτλο «έλα βρε Χαραλάμπη να σε παντρέψουμε» ειδικά για αγρότες, ε από κάπου έπρεπε να αρχίσουν και ο χώρος της τηλεόρασης εδώ που τα λέμε δεν προσφέρεται και τόσο για παντρολογήματα, εκτός και οι γάμοι γίνονται εν Τήλω… είδαν κι απόειδαν σου λέει ας πάρουμε τα βουνά και τα λαγκάδια όλο και κάποιους στρέϊτ ανύπαντρους θα βρούμε να κάνουμε τη προξενήτρα…
Αυτά γενικώς…
εντοπίως τώρα είχαμε ένα πρόβλημα με την οπτική ίνα, αν και η τοποθέτησή της είναι από μόνο του θέμα οπτικής ασυδοσίας, και αν νομίσατε-όσοι νομίσατε)ότι τελειώσαμε με τα σκαψίματα πλανάσθε πλάνην οικτράν… οσονούπω η παραλιακή τομή ακόμα δεν «έθρεψε» θα ξανανοιχτεί, διότι ξέχασε ο εργολάβος μια… αρτηρία!!! Αντί για τέσσερις αρτηρίες οπτικής ίνας, έριξε τρεις… ντάξ΄ μωρέ τι έγινε… σιγά τώρα για ένα καλώδιο… ντάξ΄μωρέ το ξανανοίγουμε, τι έγινε;Ιδού αυτό που λέγαμε για σύστημα φερμουάρ στα δημόσια έργα, αντί να ταλαιπωρούνται κι οι εργολάβοι και οι πολίτες, αν εφευρίσκονταν ένα σύστημα άνοιξε-κλείσε θα γινόταν όλα καλύτερα…
Κι όμως υπήρξε ένας! ΄Ενας αλλά Λέων του ραδιοφώνου, που πήρε μέρος στον διάλογο που άνοιξα, αλλά(λες και τον "ευλόγησε" ο Μητσοτάκης τον διάλογο) το mail με την τοποθέτησή του δεν έφτασε ποτέ. Κι ευτυχώς που επικοινώνησα τηλεφωνικά μαζί του(χρειάζονται ακόμη οι συμβατικές επικοινωνίες όπως διαπιστώνετε) και έμαθα, έστω και μετά την εξαγωγή των συμπερασμάτων μου, για την τοποθέτησή του, που είναι μία αλλά... και μοναδική. Ιδού λοιπόν τι λέει ο φίλος μου dimi, γνώστης μοναδικός(και το λέω μετά πλήρους γνώσεως) του ραδιοφώνου. Απολαύστε σε λίγες σχετικά γραμμές την ουσία του ραδιοφώνου, την ανυποληψία του(επιμένω) και τις προοπτικές του:
Από τότε που εφευρέθηκε το ραδιόφωνο και για να ακριβολογούμε, από τότε που πραγματοποιήθηκε η πρώτη ραδιοφωνική εκπομπή που απευθύνονταν σε κοινό, το μέσο αυτό χρησιμοποιήθηκε για την κάλυψη ορισμένων κοινωνικών αναγκών. Ακόμα και η αποκλειστική του μονοπώληση από την κρατική εξουσία, κοινωνικές ή προπαγανδιστικές ανάγκες εξυπηρετούσε. Παράδειγμα, το προπολεμικό αγκάλιασμα του μέσου από τα δικτατορικά καθεστώτα της εποχής.
Αμέσως μετά, μεσούντος του Β΄ Παγκοσμίου, το ραδιόφωνο -συμμαχικό κυρίως- είχε αποβεί η ελπίδα κάθε αντιστασιακού, αλλά και κάθε δεινά δοκιμαζόμενου από τις πολεμικές περιπέτειες πολίτη. Η δράση των αντιστασιακών οργανώσεων διευκολύνθηκε αφάνταστα από τα παράνομα ραδιόφωνα, αλλά και η πληροφόρηση των κατακτημένων πληθυσμών μέσω αυτών πραγματοποιήθηκε.
20 χρόνια αργότερα, με την επιβολή της στρατιωτικής χούντας στην πατρίδα μας, συμπίπτει και η "χρυσή εποχή" του παράνομου ή "πειρατικού" ραδιοφώνου. Του ραδιοφώνου της γειτονιάς, του ραδιοφώνου του Πολυτεχνείου, που έσπαγε το μονολιθικό κατεστημένο της χουντικής κρατικής ραδιοφωνίας και μετέβαλε σε τρυπητό το επιβεβλημένο απόλυτο σύστημα παραπληροφόρησης.
Κι ερχόμαστε στην έκρηξη της "ελεύθερης ραδιοφωνίας" του τέλους της δεκαετίας του 80 και των αρχών του 90, όπου η χώρα μας ζει μια μίνι "ραδιοφωνική επανάσταση" με τους εκατοντάδες "ιδιωτικούς" ραδιοσταθμούς να ξεφυτρώνουν παντού και να ξεφεύγουν τελείως από το άκαμπτο και ακαδημαϊκό ύφος και τον καθωσπρεπισμό του ενός -κρατικού- ραδιοφώνου. Πλουραλισμός παντού στα ερτζιανά, αμεσότητα και οικειότητα απέναντι στον επίσημο ραδιοφωνικό λόγο με την ψυχρή συντηρητική αισθητική.
Κι όμως, πολύ γρήγορα διαπιστώθηκε πως ο γεμάτος ελπίδες και δυναμική όρος "ελεύθερη ραδιοφωνία" δεν ταίριαζε στο νέο είδος ραδιοφώνου που δημιουργήθηκε, γιατί εύκολα μετατράπηκε σε "ιδιωτική ραδιοφωνία" με διοικητικά συμβούλια, οικονομικές υπηρεσίες και άλλα τέτοια επιχειρησιακά, που έδειχναν από τότε πού θα κατέληγε η υπόθεση της "απελευθερωμένης" ραδιοφωνίας. Πάντως, την πρώτη εκείνη εποχή και η "ιδιωτική" ραδιοφωνία κάποιες κοινωνικές ανάγκες εξυπηρετούσε: της σφαιρικότητας στην ενημέρωση, της ψυχαγωγίας, της επικοινωνίας, της έκφρασης. Και μπορούμε να πούμε ότι τις υπηρέτησε με συνέπεια, ήθος και πάθος.
Κι ερχόμαστε στο σήμερα. Ποιες ανάγκες εξακολουθεί να θεραπεύει το ραδιόφωνο; Την ψυχαγωγία και την ενημέρωση έχει εργολαβικά και μαζικά αναλάβει η τηλεόραση, την επικοινωνία η κινητή τηλεφωνία και την έκφραση το διαδίκτυο. Τι έμεινε τελικά για το ραδιόφωνο; Η ψυχαγωγία και η διαφήμιση! Γι' αυτό και η απαξίωσή του ως μέσου ενημέρωσης. Κι ίσως, αν δεν υπήρχαν ελάχιστοι μαστόροι του ραδιοφωνικού λόγου να κρατούν το ραδιόφωνο ακόμη ζωντανό με το μεράκι και το ταλέντο τους, να είχε ήδη οδηγηθεί στον πλήρη αφανισμό.
Μια ιστορία, λοιπόν, 100 χρόνων φτάνει στο τέλος της; Ίσως...Αν η τεχνολογία καταφέρει να απαλλάξει το δικτυακό ραδιόφωνο από την αναγκαστική παρουσία Η/Υ κάνοντάς το εύχρηστο και ευέλικτο, όπως ένα φορητό "τρανζιστοράκι", τότε ίσως να έχουμε μιαν αναβίωση του ραδιοφώνου. Πάντα όμως με ελλοχεύοντα τον κίνδυνο της μηδενικής ακροαματικότητας, αν παραμείνει στη σημερινή του κατάσταση, με τις ατελείωτες μουσικές λίστες τυχαίας σειράς, την απουσία του ζωντανού λόγου και τον καταιγισμό των διαφημίσεων.
Κάπου εδώ, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, συναντάμε και το τοπικό ραδιόφωνο, που δεν μπόρεσε, παρά την αρχική του δυναμική, να σταθεί στα πόδια του αυτόνομο και αρκέστηκε σ' ένα ρόλο κομπάρσου μεγάλων εμπορικών επιχειρήσεων του κέντρου. Η ευκαιρία ν' αποτελέσει έναν ιδιαίτερο φορέα πολιτισμού και πόλο επηρεασμού της τοπικής κοινωνίας υπήρξε, αλλά από αδέξιες κινήσεις ή ηθελημένες επιλογές χάθηκε οριστικά, για να καταντήσει αυτό που όλοι υφιστάμεθα καθημερινά: ένα ραδιόφωνο καρικατούρα, όταν δεν είναι μονίμως φερέφωνο πολιτικών σχηματισμών ή μεγαλοκαναλαρχών. Με τις σημερινές, βέβαια συγκυρίες, δε θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά. Η μικρή τοπική κοινωνία διαθέτει περιορισμένους οικονομικούς πόρους, πράγμα που επηρεάζει και τα τοπικά ραδιόφωνα, που διαγκωνίζονται στη μοιρασιά της έτσι κι αλλιώς μικρής διαφημιστικής πίτας. Κι επειδή τα ραδιόφωνα είναι πολλά σε σχέση με τον πληθυσμό και η πίτα διαρκώς συρρικνώνεται, αναπόφευκτα πλέον έρχεται η υποδούλωση και η εξάρτηση από τους γνωστούς μηχανισμούς που κατέχουν και διακινούν το χρήμα. Έτσι, ένα αποτελεσματικό μέσον, που θα μπορούσε να κρατήσει υψηλά το πολιτιστικό επίπεδο ενός τόπου, που δεν έχει και πολλές άλλες ευκαιρίες, καταντάει φερέφωνο και πιστός αντιγραφέας μιας παρακμιακής κουλτούρας και μιας πλήρως εμπορευματοποιημένης πνευματοκτόνου ιδιωτικής "μπίζνας". Υπάρχει τρόπος να ξαναγυρίσει το τοπικό ραδιόφωνο στη χρυσή εποχή του 87-95 και να ανακτήσει μέρος της αίγλης και σοβαρότητας ως μέσου υπεύθυνου επηρεασμού της τοπικής κοινής γνώμης; Υπάρχει τρόπος ανάσυρσης από την έσχατη ανυποληψία, στην οποία έχει περιέλθει τα τελευταία χρόνια; Υπάρχει, αλλά χρειάζονται "κότσια": ανιδιοτελής προσφορά, απεριόριστη και γνήσια αγάπη για το μέσον και τον τόπο και ανυπόκριτος ενθουσιασμός...
Ένας μόνο άνθρωπος -κατά το ένας κούκος- δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα. Δύο, τρεις όμως, κάτι μπορούν να καταφέρουν. Μια παρέα με κοινά ενδιαφέροντα, ένας πολιτιστικός φορέας, ένας σύλλογος, θα μπορούσαν να ξεκινήσουν, να λειτουργήσουν και να συντηρήσουν ένα πραγματικό "τοπικό" ραδιόφωνο, μακριά από διαπλοκή, εξαρτήσεις και καπελώματα. Δίχως κερδοσκοπικές βλέψεις και υστερόβουλες σκέψεις αυτοπροβολής. Ένα ραδιόφωνο, που θα κινείται αυστηρά μέσα σε πολιτιστικοκοινωνικά πλαίσια. Ένα ραδιόφωνο από και για την τοπική κοινωνία, που θα ενημερώνει σωστά, θα προβάλλει χωρίς διακρίσεις, θα δίνει μικρόφωνο σ΄όλες ανεξαιρέτως τις απόψεις, θα νοιάζεται πραγματικά για τον τόπο και τους κατοίκους του, θα λύνει προβλήματα, θα χαράζει δρόμους, θα ψυχαγωγεί, θα μορφώνει, θα διασκεδάζει...
Μόνο ένα τέτοιο ραδιόφωνο θα καταξιωθεί ξανά στη συνείδηση του πολίτη και θα ξαναπάρει τη θέση που κατείχε πριν την απαξίωσή του εξαιτίας του κομματικού εναγκαλισμού, των κερδομανών επιχειρηματιών του χώρου και της αφελούς και δουλοπρεπούς στάσης των ντόπιων παραγόντων. Κι αν τεθεί το ερώτημα, πώς ένα τέτοιο ραδιόφωνο θα μπορέσει να αντέξει οικονομικά, υπάρχει η απάντηση: με την υποστήριξη και την επιδότηση εκ μέρους της τοπικής αυτοδιοίκησης. Κι αν δεν αρκεί αυτό, ας υπάρξει πίεση, ώστε να θεσπιστεί νέο νομοθετικό πλαίσιο, που θα προβλέπει μεταξύ άλλων και την υποχρεωτική κρατική επιχορήγηση των αμιγώς τοπικών ραδιοφώνων, που δε θα ξοδεύουν τον περισσότερο ραδιοφωνικό τους χρόνο σε αναμεταδόσεις μεγαλοκαναλιών του κέντρου!
Dimi
(οι φωτογραφίες που συνοδεύουν την ανάρτηση, είναι: η κάτω το εξώφυλλο ενός βιβλίου της "μπούρδας", αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους όσους νομίζουν ότι κάνουν και καλά μόνοι αυτοί ραδιόφωνο και η πάνω ένα σχέδιο από δίσκο βινυλίου, που την αφιερώνω στον φίλο Dimi λάτρη του βινυλίου, αλλά και στο σημερινό ραδιόφωνο και την αναπηρία του)
Εκ του μη διαλόγου για τα 20 χρόνια της τοπικής ραδιοφωνίας, που είχα την «φαεινή ιδέα» να ανοίξω με ανάρτηση στο μπλογκ(Μάιος 31) και περίμενα να κατακλυστεί από σχόλια, αλλά φευ!
{Η εισήγηση είχε ως εξής}: ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ 31/5/09
ΘΕΜΑ: 20 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΠΙΚΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ- ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΦΩΣΙΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΥΠΟΛΗΨΙΑ-ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ
ΕΙΣΗΓΗΣΗ
Από τον ενθουσιασμό της αρχής και την διάθεση όλο και περισσότερων για προσφορά στην υπόθεση-ραδιόφωνο, βοηθούντων και των κομματικών σχηματισμών που ήταν πίσω από τις επίσημες ιδιοκτησίες των ρ/σ, σιγά-σιγά, το τοπικό ραδιόφωνο εξελίχτηκε σε μιας μορφής φερέφωνο κομματικών θέσεων και αντιπαραθέσεων, εργαλείο των κομμάτων για τους προεκλογικούς τους αγώνες και γενικά υπήρξε μια περιχαράκωση ρ/σ αλλά και ακροατών. Βέβαια, όλοι ανεξαιρέτως οι ακροατές, τις καλές προσπάθειες τις τιμούσαν και τις επικροτούσαν και όχι μόνο με την ακρόασή τους.
Η τεχνική υποδομή των ρ/σ στην αρχή ήταν υποτυπώδης και στις περισσότερες περιπτώσεις εμπειροτεχνική, σιγά-σιγά όμως αναπτύχθηκε και φτάσαμε σε ένα ορόσημο από τεχνικής άποψης, που είναι η εισαγωγή στην ραδιοφωνική ροή, των ηλεκτρονικών υπολογιστών και των σχετικών προγραμμάτων αυτόματης ροής των εκπομπών τους. Η εισαγωγή των Η/Υ εκτός από την αυτοματοποίηση και τον υποβοηθητικό τους ρόλο, έφεραν και μείωση των απασχολούμενων ανθρώπων, αλλά εισήγαγαν και το καταστροφικό(κατά την προσωπική μου άποψη) σύστημα της λίστας των μεταδιδόμενων τραγουδιών, που έφερε την ομογενοποίηση και τον μιμητισμό, που είναι υπεύθυνα εν πολλοίς για την σημερινή εικόνα απαξίωσης του ραδιοφώνου.
Το ραδιόφωνο σήμερα έχει πέσει σε σχεδόν πλήρη ανυποληψία και θλίβομαι όταν ακούω, όχι μεμονωμένα, αλλά σε γενικευμένη μορφή, ότι πολύ λίγοι άνθρωποι πλέον ακούν σήμερα ραδιόφωνο.
΄Ενας άλλος μεγάλος υπεύθυνος της ανυποληψίας του ραδιοφώνου είναι η διαφήμιση. ΄Ένα μεγάλο κεφάλαιο, που έχει πολλές παραμέτρους, αιτίες και τελικά επιπτώσεις στην κρίση του ραδιοφώνου. Η σοβαρότερη παράμετρος είναι ο αριθμός-το πλήθος-των διαφημιστικών μηνυμάτων που μεταδίδονται κατά τη ροή του προγράμματος ενός ρ/σ, που όμως έχει την εξήγηση ή μάλλον τις εξηγήσεις της. Οι διαφημίσεις που μεταδίδονται είναι απαραίτητες- αν φτάνουν κιόλας- για την οικονομική αυτάρκεια ενός ρ/σ , κι αυτό γιατί η τιμολόγησή τους ήταν πάντα (και είναι ακόμη) χαμηλή, λόγω του στενού οικονομικού κύκλου των σαμιακών επιχειρήσεων και του βέβαιου αποκλεισμού των πολλών, αν το τιμολόγιο ήταν υψηλό. Βέβαια ο ακροατής δεν γνωρίζει και δεν υποχρεούται να γνωρίζει τις οικονομικές παραμέτρους της λειτουργίας ενός ρ/σ, αλλά «εισπράττοντας» το αποτέλεσμα στο αυτί του, αγανακτεί από τα πολλά μεταδιδόμενα διαφημιστικά σποτ. Αυτό είχε και έχει σαν αποτέλεσμα την αποστροφή των ακροατών που θα ήθελαν να ακούνε ραδιόφωνο.
Η άλλη μεγάλη παράμετρος είναι τα προγράμματα των ρ/σ , οι εκπομπές , που στο σύνολό τους περιορίζονται σε μια τρίωρη πρωινή -μεσημβρινή ζώνη, απ΄ όπου παρελαύνουν τα τοπικά προβλήματα και οι διάφοροι οπισθοδρομείς τους, όπου το ζητούμενο είναι ποιος έχει την πιο δυνατή φωνή για να επικαλύπτει τον συνομιλητή του. ΄Όμως, το ραδιόφωνο δεν είναι μόνο αυτή η κακώς εννοούμενη κολυμβήθρα του Σιλωάμ, απ΄ όπου παρελαύνουν για επίλυση- ή και για συγκάλυψη ενίοτε- τα όποια τοπικά προβλήματα. Είναι και οι μουσικές εκπομπές, είναι και άλλες εκπομπές λόγου, που χωρούν σε διάφορες και διαφορετικές ώρες της ημέρας και της νύχτας, είναι ο πλουραλισμός ο αναγκαίος για την προσέλκυση των ακροατών. Αυτή η επικέντρωση σε συγκεκριμένες ώρες και είδος εκπομπών, απαξίωσε το ραδιόφωνο, αναγορεύοντάς το σε ένα χωνευτήρι με παραθέσεις, αντιπαραθέσεις, εντάσεις, μεμψιμοιρίες, που κουράζουν ακόμα και τον ανθεκτικότερο ακροατή.
Δεν είναι ο σκοπός μου να κουράσω με πολλή ανάλυση και παράθεση απόψεων, αναγνώστη μου-ακροατή μου, πιστεύω στη λιτότητα μια καταρχήν εισήγησης, που μπορεί να παράξει αφορμές και ευκαιρίες διαλόγου .
Πολύ θα χαρώ αν καταθέσεις κι εσύ την άποψή σου γιαυτό το μέσο της νιότης, του έρωτά μας, της ευαισθησίας μας, να μην το πάρει το ρέμα των καιρών.
Σάμος Μάης 2009
Γιώργος Σκαπέτης
αναρτήθηκε από το χρήστη gskapetis @ Κυριακή, Μάϊος 31, 2009 5 σ
΄Όταν ξεκινούσα αυτή την εισήγηση, αυτό το άνοιγμα του διαλόγου για τα 20χρονα του τοπικού ραδιοφώνου, ήλπιζα(στην ελπίδα στηρίζεται ο καθέναςόταν ξεκινά κάτι) ότι άνθρωποι με τους οποίους έχουμε ή είχαμε κοινούς πόθους, που αγαπάμε το Μέσο, θα ανταποκρινόταν έστω με κάποιο μικρό σχόλιο, παρατηρώντας, σχολιάζοντας ή και διαφωνώντας για όλα αυτά. ΄Ότι θα εύρισκαν μισή ώρα καιρό για να αναπολήσουν, να προβληματιστούν και να πάρουν μέρος στον διάλογο. Αντ΄ αυτού αντιμετώπισα από τη μια επίθεση και σκληρή γλώσσα από έναν ανώνυμο και έντονη κριτική έως υπαινιγμούς για νομικές συνέπειες από έναν ακόμη που δεν θέλησε να δημοσιοποιηθούν οι απόψεις του και το σεβάστηκα απολύτως και από την άλλη την πλήρη αδιαφορία των υπολοίπων. Κι όσο αφορά τους επιθετικούς δεν με εξέπληξαν και τόσο, παρότι, την χολή που με περιέλουσαν, δεν περίμενα να λιμνάζει τόσο πολύ ακόμα στις μέρες μας. Νόμιζα ότι είχαμε «μάθει να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι απλά» καθώς λέει ο ποιητής κι ότι οι μισαλλοδοξίες μας θα είχαν πάει επιτέλους τον περίπατό τους. Αυτό που με πείραξε όμως ιδιαίτερα ήταν η αδιαφορία των υπολοίπων, όσων προσκάλεσα όχι μόνο γενικά μέσω της ανάρτησης στο μπλογκ, αλλά και ιδιαιτέρως με ηλεκτρονικό μήνυμα τον καθένα. Θα έλεγε κανείς ότι οι περισσότεροι απ΄ αυτούς που δουλεύουν στο ραδιόφωνο, δεν τους αφορά, ότι δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να εκφέρουν άποψη για τη δουλειά τους, πως ούτε καν αισθάνθηκαν την υποχρέωση να στείλουν ένα μήνυμα για τα20ά γενέθλια, έτσι εθιμικώ τω τρόπω, να ευχηθούν έστω για το Μέσο που τους χόρτασε συγκινήσεις. Να πουν δυο κουβέντες για το πώς το βλέπουν σήμερα, τι μπορεί να γίνει για να παραμείνει το ραδιόφωνο τρόπος επικοινωνίαςμεταξύ των ανθρώπωνμιας απομακρυσμένης περιοχής, να απαντήσουν στην πρόσκλησή μου από αβρότητα. ΤΙΠΟΤΑ! Μια απαξίωση, μια απόρριψη, θέλω να πιστεύω εξαιτίας της αμείλικτης καθημερινότητας και όχι από ενσυνείδητη αδιαφορία. Βέβαια φαντάζομαι ότι αν ο διάλογος γινόταν δημόσια σε κάποια αίθουσα επί παρουσία των αρχών και πλήθους κόσμου θα ήταν διαφορετική η προσέλευση, αν μάλιστα στο τέλος υπήρχε και το καθιερωμένο σε αυτές τις περιπτώσεις κέτερινγκ.
΄Ισως φταίω κι εγώ που πήγα και θυμήθηκα ημερομηνίες και «κατασκεύασα» την επέτειο, ίσως φταίω που θυμάμαι γενικά, ενώ θα μπορούσα να αφεθώ κι εγώ στη ροή, στο ρεύμα, να το αφήσω να με οδηγήσει στις εκβολές του χθες μου, αφού δεν μπορεί να με βγάλει στο αύριο. Οπότε, το μόνο που μου μένει είναι να ευχαριστήσω τους δύο(αριθμός 2) που επικοινώνησαν, άσχετα αν δεν συμμετείχαν στον διάλογο αλλά θέλησαν να βγάλουν το μένος τους εναντίον μου με αυτή την αφορμή.
Διαθέτω την 56χρονη εμπειρία των χρόνων μου και της ανελλιπούς(πλην την διετούς υπηρέτησης της πατρίδας) διαβίωσης στον τόπο αυτόν και δεν εκπλήσσομαι πλέον με τίποτα. Δεν είναι τυχαία η πορεία αυτού του τόπου ούτε ξεκομμένη από τους ανθρώπους του. « Χάρη» στους ανθρώπους του ο τόπος απαξιώθηκε σε αυτό τον βαθμό και το ραδιόφωνο σαν Μέσο δεν θα μπορούσε να μην ακολουθήσει. Δεν εκπλήσσομαι ακόμη που κάποιοι δεν κατάλαβαν ή δεν θέλησαν να καταλάβουν το πνεύμα της εισήγησής μου. Δεν εξεπλάγην που δεν αντιλήφθηκαν τον πόνο ψυχής που υπήρξε η μόνη αιτία για το εγχείρημά μου αυτό. Δεν παραξενεύτηκα που έφτασαν μέχρι και σε έμμεσες απειλές νομικής φύσεως.
΄Όπως συμβαίνει χρόνια τώρα με διάφορους ταγούς που αρνούνται να δουν την πραγματικότητα και βαυκαλίζονται δημιουργώντας μια εικονική τέτοια, με την σύμπραξη μάλιστα και του ραδιοφώνου όπως λειτουργεί σήμερα, έτσι και με αυτούς. Και βέβαια σε καταστάσεις κρίσης και παρακμής φυτρώνουν οι διάφοροι σωτήρες, κατέχοντες την απόλυτη αλήθεια που θεωρούν εαυτούς αυθεντίες. Αλλά ευχαριστώ, δεν θα πάρω, γιατί δεν αναγνωρίζω σε κανέναν ρόλο Πάπα! Αν κάποιοι δεν κατάλαβαν, αν δεν ανακάλυψαν ακόμη το σαράκι που τρώει το «ξύλο» τους είναι δικό τους πρόβλημα. Μακάριοι οι αναπαυόμενοι στις ξεραμένες δάφνες τους, ας κληρονομήσουν μόνοι αυτοί τον τίτλο του «ραδιοφωνάριου» . ΄Ετσι συνέβαινε πάντα με τους εστεμμένους και τους τιτλούχους. Ξέπεφταν, αλλά το αντιλαμβάνονταν όταν ήταν πλέον αργά.
Τα φώτα χαμήλωσαν εκεί λίγο μετά τις 9 και τα μάγια ξεχύθηκαν με μουσική μορφή τυλίγοντάς μας σαν σύννεφο. ΄Οσοι είμαστε χτες βράδυ στο αρχαίο θέατρο Πυθαγορείου, λίγοι αλλά τυχεροί, φύγαμε μαγεμένοι από αυτή τη συναυλία. Σουζάνα και Έλενα Βουγιουκλή, δύο αδερφές, δύο φωνές, ένα και εκπληκτικό το αποτέλεσμα. ΄Ένα μαγευτικό μουσικό ταξίδι από την ΄Ηπειρο, τη Θράκη, τη Μακεδονία, τον Πόντο, μέχρι την Κάτω Ιταλία, την Πορτογαλία και συχνές μεταβάσεις πέραν του Ατλαντικού, με αναφορές αξιόλογες, που ξάφνιαζαν κάθε στιγμή από τις ανεπανάληπτες ερμηνείες, την άψογη σκηνική παρουσία και την λιγόλογη αλλά πλήρη παρουσίαση των κομματιών.
Δύο πανέμορφες γυναίκες με προσεγμένη την κάθε λεπτομέρεια, από το ντύσιμο έως την παραμικρή τους κίνηση, κέρδισαν όχι μόνο τις εντυπώσεις της βραδιάς, αλλά τις καρδιές μας, χωρίς να καταβάλλουν καμιά προσπάθεια, πέρα από την βαθιά γνώση και το τέλειο αποτέλεσμα της δουλειάς τους.
Δεν ξέρω τι έφταιξε, αν και έχω καταγράψει στο μυαλό μου μερικές από τις αιτίες, που το αρχαίο θέατρο δεν ήταν κατάμεστο όπως θα έπρεπε, για να ανταποδώσουμε σαν τόπος τη μεγάλη τιμή που μας έκαναν οι δύο καλλιτέχνιδες. Ζούμε βλέπετε την εποχή του σταρ-σύστεμ, του μεγαλοονοματισμού που μας τραβάει σαν τις πεταλούδες στα δυνατά φώτα. Από την άλλη μας κατατρέχει και θα εξακολουθήσει επ΄ άπειρον ως φαίνεται, η αλληλοκάλυψη των διάφορων πολιτιστικών εκδηλώσεων που βάζουν σε δίλημμα όσους θα ήθελαν να πάνε κάπου τις καλοκαιρινές νύχτες του.
Σημασία έχει πως όσοι σπεύσαμε, ζήσαμε μια μαγευτική νύχτα που θα τη θυμόμαστε για καιρό, μαζί με τις δύο εξαίσιες παρουσίες. Τη Σουζάνα και την Ελένη που τις αγαπήσαμε σε μια νύχτα… αλλά … με το δίκιο μας!
Τελετή αδελφοποίησης του Δήμου Βαθέος και της Κοινότητας Ολύμπου Καρπάθου είχαμε χτες βράδυ στη πλατεία Δημαρχείου, όπου υπήρξαν χαιρετισμοί, υπογράφτηκε το πρωτόκολλο αδελφοποίησης και ακολούθησε καλλιτεχνικό πρόγραμμα...
... Αφορμή ο επαναπατρισμός από το Βρετανικό Μουσείο σε αντίγραφο(ούτε μια πλάκα, μια επιγραφή δεν δίνουν οι αχρείοι), μια επιγραφής-ευχαριστηρίου στεφανώματος Σάμιου γιατρού της αρχαιότητας, που σε επιδημία έσωσε τους κατοίκους της περιοχής του σημερινού Ολύμπου με αυταπάρνηση...
... και αποτέλεσε την απαρχή της αδελφοποίησης στα σημερινά νεώτερα χρόνια μας, σαν οφειλόμενος φόρος τιμής...
... οι Καρπάθιοι υπήρξαν μια δυναμική και δημιουργική παροικία στη Σάμο από τον καιρό της ηγεμονίας και μετά, ήταν πολύ καλοί μάστορες στο χτίσιμο κυρίως της πέτρας, έχουν "σηκώσει" αμέτρητες οικοδομές στη πρωτεύουσα και φυσικά έχουν εδραιώσει την παρουσία τους με τα αμέτρητα επώνυμα "Καρπάθιος ή Καρπαθίου" που βρίθουν στη Σάμο.
... ήρθαν ο πρόεδρος της κοινότητας και διάφοροι εκπρόσωποι της Τ.Α. ήρθαν και τα παιδιά του χορευτικού με τους μουσικούς, από την Αδελφότητα Ολυμπίων Ρόδου, που αριθμεί 1300 μέλη παρακαλώ, μας τραγούδησαν, μας χόρεψαν και κυρίως ξεδίπλωσαν την ψυχή τους ενώπιόν μας, όσων προσήλθαμε, μια που και αυτή η εκδήλωση πέρασε στο ντούκου από πλευράς προβολής(κάτι δεν πάει καλά με τις δημόσιες σχέσεις του Δήμου Βαθέος, το έχουν αντιληφθεί και άλλοι πλην εμού και μου το είπαν). Συμπατριώτες κι αδέλφια μας αποκαλούσαν συνεχώς από μικροφώνου και έδειχναν να το νοιώθουν. Μακάρι τέτοιοι δεσμοί να μην μένουν στα... πρωτόκολλα!
Με χορούς κυκλωτικούς κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς, σαν το ρυάκι που έτρεχε στα Πλατανάκια...
...με τραγούδια και άσματα από τη νεοσύστατη χορωδία, υπό την διεύθυνση και επιμέλεια του ακούραστου Νίκου Κουμαραδιού....
... με τον αφανό στο κέντρο της πίστας, να περιμένει τους τολμηρούς να πηδήξουν και να κρατήσουν το πανάρχαιο τούτο έθιμο...
... και κατάμεστο το Παλατάκι στα Πλατανάκια, από τους πιστούς, που κάθε χρόνο τιμούν την όλη προσπάθεια των κυριών, το Λύκειο Ελληνίδων, γιόρτασε και φέτος τον Αη-Γιάννη τον Κλήδονα, πιστό στην παράδοση και τη συνέχειά της.
«Μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται» γράφουν στα γκισέ των τραπεζών, ευλόγως, αφού απομακρυνόμενος κανείς και επανερχόμενος τα πάντα μπορεί να ισχυριστεί. Αυτή όμως την αρχή δεν μπορεί να την εφαρμόσουμε σε σχέση με την κάλπη, διότι δεν πρόκειται για συναλλαγή οικονομικής φύσεως(αν και ενίοτε συμβαίνει κι αυτό εμμέσως), αλλά για πολιτική επιλογή. Η μόνη ομοιότητα που αποδεικνύεται και πολύ γρήγορα μετά την ημέρα της ψηφοφορίας είναι το… ταμείο! Διότι δυο εβδομάδες μετά καλούμαστε ξανά, αυτή τη φορά όχι για τη κάλπη αλλά για το ταμείο! Διότι το ταμείον (το δημόσιο)είναι μείον και προκειμένου να έρθει σε κάποια στάθμη, να «στανιάρει» που λέμε, θέλει φακελάκι με… περιεχόμενο.
΄Ελα όμως που τα δεδομένα άλλαξαν και στα φετίχ του Έλληνα εισήλθε δυναμικά, απορροφώντας ένα σημαντικό μηνιαίο μέρος των αποδοχών του, ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ! Έλληνας εξ απαλών ονύχων μέχρις των εσχάτων ορίων του βίου χωρίς κινητό, λογίζεται ως λοξός, περίεργος, απόκοσμος έως και ύποπτος. Διότι για να παραμένεις κύριε εκτός δικτύου πάει να πει ότι κάτι έχεις να κρύψεις. Χώρια δηλαδή που δρας αντεθνικά. Διότι έρχεται τώρα σε μια ανάγκη το γκουβέρνο(και πότε δεν ήταν δηλαδή, αλλά ο σπάταλος άνθρωπος αποκτά ποτέ χαΐρι; Πώς να αποκτήσει και ένα κράτος;) και πρέπει να μαζέψει τέλη(τέλη- τέλι- τέλι, μας περιφράξανε από παντού)κι εσύ δεν θα δώσεις τον όβολό σου(κάτι αντίστοιχο με το γνωστό από παλιά «ελεήστε στραβοί τον ανοιχτομάτη-και αγριομάτη Παπαθανσίου).
Και πες ότι τα δώσαμε κι αυτά τα τέλια, να τα αποφύγουμε αδύνατον, σαν το πεπρωμένο, σάμπως θα πιάσουνε τόπο; Πιάσανε τα προηγούμενα, το προπροηγούμενα και τα παραπροηγούμενα; Λοιπόν άντε καλοπληρωτές μου, συνήθεις ύποπτοι πληρωμής, αιώνια υποζύγια, δώστε και σώστε τη κατάσταση, να βγάλουμε το καλοκαίρι κι από το φθινόπωρο πάλι εδώ είμαστε και κυρίως… ΕΔΩ ΕΙΣΑΣΤΕ!!
Διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους όλοι οι μεγαλο- των μέσων, για τους 450 εργαζόμενους των Αγγελοπουλαίων, που έμειναν στο δρόμο και λαύροι εκτοξεύουν βέλη εναντίον της ολυμπιακής χαλυβδοοικογενείας, και καλά ότι δεν ήταν άνθρωποι που ήθελαν να δημιουργήσουν στο χώρο των Μέσων, να τα λειτουργήσουν σωστά, αλλά τα ήθελαν για άλλους λόγους και για να κάνουν τις δουλειές τους κλπ.
΄Επρεπε να κλείσουν δύο Μέσα ταυτόχρονα με τόσο μεγάλες εργασιακές απώλειες, για να διαπιστώσετε ποιοι έχουν τα Μ.Μ.Ε. και γιατί τα έχουν; Και αναγκάζομαι τώρα εγώ να υπερασπιστώ εμμέσως την κ. Γιάννα και την κάθε… γιάννα-σελεμπριτάνα.
Διότι ρε παλικάρια-πρωταγωνιστές της ενημέρωσης, τα δικά σας αφεντικά δηλαδή γιατί τα έχουν τα Μέσα σας, εξ επαγγέλματος, από δημοκρατική ευαισθησία, ή μήπως για την ψυχαγωγία μας; Για τις δουλειές τους με το δημόσιο και με το εκάστοτε γκουβέρνο δεν τάχουν, για να πιέζουν και να παίρνουν δουλειές;
Θα μας τρελάνετε που ανακαλύψατε στο λιφτινγκάτο πρόσωπο της Γιάννας το σκληρό πρόσωπο της διαπλοκής επιχειρηματικού κόσμου και εξουσίας. Ρε δεν πάτε να δείτε αν ερχόμαστε, που νομίζετε ότι απευθύνεστε σε ιθαγενείς της Μπουζουμπούρας; Πού δουλεύετε τόσα χρόνια ρε εσείς; Τι δουλειές παίρνουν τα αφεντικά σας; Πώς γίνεται εφημερίδες, ραδιόφωνα ή τηλεοράσεις να λειτουργούν χρόνια ολόκληρα με παθητικό, πού τα βρίσκουν αυτοί που τάχουν και τα τροφοδοτούν, κόβουν από το ταβάνι;
Πώς άνθρωποι στον χώρο αυτό, δημοσιογράφοι ή μη, που είχαν ένα συμβόλαιο για δυο εκπομπές να μεταβάλλονται σε μεγαλοϊδιοκτήτες, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα και να λειτουργούν ένα και δύο Μέσα με παθητικό;
Πώς κατανέμεται η κρατική διαφήμιση; Πώς κόβονται οι φέτες απ΄ αυτό το «βαρύ πεπόνι», που ανήκει σε όλους μας και κάποιοι που κρατούν το μαχαίρι τις μοιράζουν όπως θέλουν; Πότε ίσχυσε και σε τι ποσοστό η κατανομή της κρατικής διαφήμισης όπως προβλέπει ο νόμος, μεταξύ μεγαλοΜέσων του Κέντρου και επαρχιακών; Ποιος λογοδότησε ποτέ για όλα αυτά;
Ποια κυβέρνηση από την «απελευθέρωση» του χώρου το 1989 μέχρι σήμερα- 20 ολόκληρα χρόνια ασυδοσίας- τα έβαλε με κάποιον από τα αφεντικά σας; Και τώρα σας πόνεσε το κλείσιμο δύο Μέσων και η ανεργία 450 ανθρώπων;
Σ΄ ένα χώρο που 20 χρόνια τώρα γίνεται «της πουτάνας» θα το περιορίσουμε τώρα, υπό την πίεση του λουκέτου, γιατί έτσι μας βολεύει, ότι έγινε «της Γιάννας»;
